Zomervakantie in zicht.

11 12 2017

Hallo!

Deze keer snel terug een blog want de voorbije week is drukker geweest dan verwacht. Ik heb dus weer wat verhalen voor jullie!

Laat ik beginnen bij vorige week vrijdag… een topdag!! Een oud-vrijwilliger sponsorde een uitstap voor alle jongeren naar Mlilwane park en ook wij waren erbij! Mlilwane park is een nationaal park met heel wat dieren en daarnaast is er ook een zwembad te vinden. Deze laatste was de hoofdreden voor ons bezoek want het was warm warm warm (zo’n 33 graden). Bijna alle jongeren waren aanwezig, wat zorgde voor heel wat interessante gesprekjes en de mogelijkheid om wat banden te scheppen met jongeren die ons nog niet zo goed gekend waren. Onderweg naar het zwembad zagen we zebras, aapjes, krokodillen en een soort van hertjes! Ten slotte was er ’s middags ook een braai (barbeque) voorzien, waardoor we heerlijk gegeten hebben! Ik durf het de fijnste dag tot nu toe in Swaziland te noemen!! Achteraf gezien was het ook de laatste dag om de meeste jongeren nog eens goed te spreken, want anders dan in mijn vorige blog beschreven kregen we plots te horen dat alle jongeren 6 december weg zouden zijn.

 

Maandag werden reeds een deel van de jongeren naar huis gebracht door het social welfare team, om de vakantie daar door te brengen. Op dinsdag werd aan ons voorgesteld of we mee wilden jongeren afzetten. Dit leek ons wel een leuk idee, want zo zouden we van enkele jongeren kunnen zien waar ze vandaan komen. Lianne en ik gingen met de pick-up mee die vrij ver jongeren moest afzetten, aangezien wij nog niet veel van Swaziland gezien hadden. Sharon bleef met een andere pick-up in de buurt van Manzini. Wij zaten al vaak vannachter in een pick-up, maar dit was toch nog wel een ander avontuur! Toen de pick-up nog leeg was kozen we de beste plekjes uit, maar hier kwamen al snel 6 kinderen, 6 dozen States (soort van rijst gedoneerd door Amerika), nog wat etenswaren en heel wat plastiek zakken en rugzakken bij in. Alhoewel we intussen al heel wat beperkter waren in ruimte, zaten we nog redelijk comfortabel. Halfweg kwamen we aan de kant van de weg de familie van één van de jongeren tegen. Wij dachten: dit wordt even goeiendag zeggen en doorrijden… Maar nee, vijf minuten later werd de hele familie in de reeds volle laadbak bijgepropt. Bewegen was geen optie meer… de rest van de rit waren wij sardientjes.

Bij één van de meisjes die we afzetten kregen we ook de kans om snel een kijkje in het huisje te nemen. Daar verschoten we toch wel even. Ze vertelde ons dat ze samen leefde met haar grootmoeder en haar oudere broer, maar het huisje waarin ze leefden was niet meer dan 10m²! Toen we binnen keken zagen we slechts één eenpersoonsbed en twee matjes op de grond liggen en dat nam al bijna de gehele ruimte in beslag!

De rest van de week hadden we vanalles en niets te doen. We aten cake met Father Tim, aangezien hij jarig was, we hadden heel wat meetings en brainstormden over wat we de komende weken kunnen betekenen voor het project nu bijna alle jongeren naar huis zijn voor de zomervakantie.

Tot slot is het ook fijn om jullie wat op de hoogte te houden van wat ik in mijn vrije tijd doe. Zo volbrachten we voorbije zondag een serieuze hike! We werden meegevraagd om de Sibebe Rock te beklimmen en zagen dit als een kans. Er werd ons verteld dat de wandeling zo’n 3.5u zou duren dus dat zagen we wel zitten. Achteraf gezien duurde de wandeling 6u, was het 33 graden en moest er vaak meer geklauterd dan gewandeld worden, door alle rotsen waarover we moesten zien te geraken! Het was een hele ervaring. Ik kijk alvast uit naar de volgende hike! Dit weekend zijn we naar een foodtruckfestival geweest! Via via kenden we de persoon die dit evenement mee organiseerde waardoor we zeker een kijkje wilden nemen. Eens aangekomen waren we volop op zoek naar de trucks… Maar nee dit bleek een foodtruckfestival zonder trucks :D. Het was wel een heel gezellige dag!!

Ik probeer voor ik naar Zuid-afrika vertrek (26/12) nog een blog te typen, waarin ik jullie alles zal vertellen over onze voorbereidingen naar Kerstmis toe en wat ons daarnaast nog bezig houdt!

Tot snel!

 

 

Advertenties




End of the schoolyear..

30 11 2017

Hey!

Het is alweer even geleden dat ik nog een blog postte! Wifi is namelijk nog steeds een issue, maar vandaag kan ik jullie terug even updaten over de voorbije weken.
Bij steeds meer jongeren is het schooljaar afgelopen (het schooljaar start hier namelijk in januari en eindigt ergens in november/december). De jongeren met eindexamens hebben intussen al twee weken niets meer te doen en de verveling slaat bij hen duidelijk toe. Ook de andere jongeren hadden de laatste weken steeds kortere schooldagen en vandaag was het officieel de laatste dag voor de school waar wij werken. Aangezien de examens al zeker een week geleden gedaan waren, viel er de laatste week nauwelijks nog iets te beleven op school. De kleuterschool zou normaal nog een weekje langer open blijven, maar aangezien het grootste deel van de ouders niet kon/wil betalen werden alle kinderen naar huis gestuurd. Met andere woorden was het ook voor ons de laatste weken niet zo simpel om nuttig werk te verrichten, ofwel waren de kinderen bezig met examens maken, ofwel was er geen programma voor hen voorzien dus konden we ook nergens bij helpen. Het zorgde er helaas voor dat de tijd plots heel wat trager vooruitging.

Vorig weekend zijn we er dan ook even tussenuit gegaan. We brachten een verlengd weekendje door in Mozambique. Onze eerste stop was Maputo (de hoofdstad van Mozambique), waar we overnachtten bij de Salesianen. Deze stad viel voor ons helaas wat tegen. Door enkele tips reisden we dan ook door naar Bilene. Een prachtige plaats, waar we enkele dagen hebben kunnen genieten van de rust, prachtige stranden en blauw water!

Na het fijne weekend, moesten we deze week jammer genoeg wat bekomen. Mozambique valt namelijk in een malariagebied, waardoor we dagelijks pillen dienden te slikken. Alledrie hadden we deze week redelijk wat last van neveneffecten, dus deden we het wat rustig aan.

Gisteren werd er een familiedag georganiseerd. De jongeren van MYC werden hier verwacht en zij mochten hun familieleden uitnodigen. Op deze dag werden prijsjes uitgedeeld voor beste punten op school, gedrag, hyghiëne, … Er werd veel gedanst, speeches gegeven en uiteindelijk lekker gegeten!!

Vandaag hielden wij een klein afscheidsfeestje in de special needs class. Alle andere klassen hadden dit reeds gehad, maar in deze klas was er geen geld om een feestje te houden, waardoor dit oorspronkelijk ook niet op de planning stond. Met wat sponsorgeld dat al werd ingezameld door de Nederlandse meisjes konden wij wat inkopen doen om ook hen een afscheidsfeestje te geven! Deze namiddag houden wij ons vooral bezig met het plannen van het zomerprogramma. Rond 15 december worden alle jongeren naar huis gestuurd. Maar tot dan hebben zij niets meer te doen, om verveling tegen te gaan en ervoor te zorgen dat zij niet te veel op straat beginnen rond te hangen willen we graag de komende twee weken een zomerprogramma organiseren. Hierbij zorgen we dagelijks voor sportactiviteiten/films/… opdat hun dagen leuk opgevuld worden. Daarnaast is het ook de ideale manier voor ons om een betere band op te bouwen met de jongeren die in verder afgelegen huizen wonen. Hopelijk worden de komende weken dus ook heel wat drukker voor ons!

24323739_10214481226773585_421048882_o (1)

Ik sluit mijn blog graag af met een vraag naar jullie. Wij zijn hier nu iets meer dan twee maanden en hebben in deze tijd al heel wat noden opgevangen. Om tegemoet te komen aan de noden die er zijn hebben we heel wat geld nodig. Structurele veranderingen waarin wij iets zouden kunnen betekenen indien we de nodige centen hebben zou een computerlokaal zijn, die de jongeren mogen gebruik als hulp bij hun huiswerk. Daarnaast zou een irrigatiesysteem een ander idee zijn. Hierbij zouden de waterkosten per huis kunnen dalen en kunnen de jongeren leren een tuin te onderhouden. De jongeren hebben ook nauwelijks kleren (lees zo’n 6 kledingsstukken per persoon!), waardoor we iedereen voortdurend in dezelfde kleren zien rondlopen. Daarnaast zijn de kleren die ze dragen ook vaak erg oud en versleten. Het schenken van kleren zou dus ook zeker geen overbodige luxe zijn. Er zijn ook nauwelijks materialen beschikbaar om activiteiten mee te doen, bepaalde plaatsen kunnen wel een opknapbeurt gebruiken en het zou ook erg fijn zijn om af en toe een uitstap te kunnen organiseren voor de jongeren. Om bepaalde van bovenstaande zaken mogelijk te kunnen maken hebben we helaas meer geld nodig. We zouden jullie hulp hier enorm bij kunnen gebruiken! Indien jullie het project graag mee ondersteunen in deze zaken is een donatie steeds welkom op onderstaand rekeningnummer:

BE02 9731 8056 6140

Ik hou jullie zeker en vast op de hoogte over de zaken waaraan jullie centjes uitgegeven worden! Ik kan jullie verzekeren dat ze mooi besteed worden!!

Groetjes!





Life in Manzini

30 10 2017

Hoi hoi!

Voorbije weken volgde ik voornamelijk het programma zoals ik het jullie beschreef in mijn vorige blogpost. Het is nog steeds een grote uitdaging om in de kleuterschool manieren te zoeken waarop ik de kleuters, die wat achterstand hebben ten opzichte van de anderen, vooruit te helpen. De taal is nog altijd de grootste belemmering. Ik probeerde reeds verschillende methoden uit om het leuk te houden voor deze kindjes. Zo nam ik er een keertje een gitaar bij om aan de hand van liedjes hen een aantal zaken bij te leren. Hun interesse was meteen wat meer gewekt, maar ik merkte dat ik toch nog wat creatiever moet zijn om hun aandacht er goed bij te houden. Voorbije week probeerde ik iets nieuws uit met een kaartspelletje dat ik meegenomen had. Dit is alvast iets waarmee ik verder zal werken, aangezien de kleuters het wel fijn leken te vinden! Indien iemand nog ideetjes heeft omtrent getallen of letters aanleren (zo weinig mogelijk via taal) zijn deze zeker welkom!!

 

Met de jongens van MYC zelf wordt het contact ook steeds leuker! We proberen nog steeds zo’n drie avonden in de week te helpen tijdens het huiswerkuur en merken dat de jongens ons beter beginnen te kennen. We hebben meer en meer spontane gesprekken met hen en worden af en toe ’s avonds zelfs opgewacht. Ook als we op het domein aankomen zijn er regelmatig jongens die even een babbeltje komen slaan met ons. Superfijn om te zien! Het jammere momenteel is dat we in de week nooit een auto ter beschikking hebben. Zo kunnen we ’s avonds enkel naar de jongens van Enjabulweni en McCorckendales gaan. De leefgroep van Enjabulweni bevindt zich namelijk op hetzelde domein als ons huisje. De jongens die normaal in McCorckendales verblijven (een eindje buiten Manzini op de boerenbuiten) slapen tijdelijk ook op het domein van Enjabulweni. In McCorckendales is er namelijk al maanden geen watertoevoer meer (vermoedelijk door het bevel van de koning om een nieuwe snelweg aan te leggen, speciaal voor de koninklijke familie…). De andere leefgroepen bevinden zich net wel, net niet op wandelafstand. Maar aangezien het hier al om 18 a 18u30 donker is en het gevaarlijk is in het donker op straat te wandelen, kunnen we hen ’s avonds al sowieso niet te voet opzoeken. Hopelijk komt hier snel een oplossing voor (zoals een auto die we doorheen de week kunnen gebruiken), zodat we deze leefgroepen ook wat vaker kunnen bezoeken!

Een week terug hebben we wel heel wat jongens (en meisjes) van de verschillende leefgroepen gezien! Eén van de brothers van MYC was jarig. Het is een persoon met veel aanzien, waardoor er een feest volgde waarbij alle jongeren van alle huizen uitgenodigd waren. Dit feest ging door op Enjabulweni, waardoor ook wij aanwezig waren! Het was supergezellig om zoveel jongeren samen te zien, en ook de kans te krijgen om met de jongeren die we nog niet gesproken hadden eens een babbeltje te slaan. Buiten kozen de jongeren zelf welke muziek afgespeeld werd en iedereen begint spontaan te dansen! Er werden heel wat pogingen ondernomen om ook ons wat moves aan te leren, maar helaas ging dat nog niet zo vlotjes. Na al het gedans en gepraat was het tijd om te eten! Er was braai (barbeque) voorzien met pap, een specialiteit van hier. De pap heeft weinig smaak, maar samen met ander eten is het best wel lekker! Iedereen krijgt hier een schaaltje en dan kan je met je handen beginnen eten, jup geen bestek is doodnormaal (zelfs al moet je bonen in tomatensaus eten… gaat nog niet zo vlotjes). Tot slot eindigden we de dag met het eten van een heerlijke cake, topdagje!

23107176_10214239933501404_167217336_o

Voorbije twee weken bestond ook uit redelijk wat frustraties omtrent ons visum. Normaal gezien duurt het zo’n twee weken vooraleer een visum in orde is. In Swaziland reken je best wat meer tijd (alhoewel ze wel verzekeren dat het in twee weken zeker klaar zal zijn). Vorige week brachten we na zo’n drie weken wachten op ons visum een bezoekje aan Mbabane in de hoop te horen dat de visa klaar waren. Helaas.. Minstens nog een week wachten. Voorbije week verliep ons tijdelijk visum dus de tijd voor een nieuw visum begon te dringen! Deze week brachten we uiteindelijk na een maand (tijdelijk visum al een dag vervallen) nog maar eens een bezoek aan de Home affaires in Mbabane. Deze keer kregen we beter nieuws! Onze visa waren klaar. Maar, iets te vroeg gejuichd, door een communicatiefoutje dacht men namelijk dat ik een jaar in Swaziland zou verblijven, waardoor ook mijn visum voor deze periode werd opgesteld. Hoe langer dat je blijft hoe meer je ook betaalt voor je visum, dus dit was nog een heel geregel!

Ten slotte leerden we onlangs ook onze buurvrouw wat beter kennen. Zij komt uit Amerika en trouwde met een Swazi! Wat blijkt: zij is yogalerares. Ze nodigde ons uit om naar één van haar lessen te komen, die vorig weekend gratis was. Lianne en ik lieten deze kans niet aan ons voorbijgaan en hebben mooie bomen gevormd, hondposes aangenomen en voeling met de aarde gekregen 😀 Wie mij kent weet dat dit niet echt iets voor mij is, maar om onze drukke weken even te doorbreken was het wel fijn om eens mee te doen! We denken er zelfs over om nog eens een lesje mee te volgen en dit dan ineens te combineren met wat fitness!

Ziezo, het was weer een lange post en ik heb jullie nog lang niet alles verteld van wat hier gebeurd 😀 Meer horen jullie volgende keer!

Groetjes,
Spiwe (mijn nieuwe Swazinaam 😉 )

 





Becoming more Swazi every day.

15 10 2017

Hey!
Het is even geleden, maar hier ben ik weer! Momenteel een heerlijk dagje vrij aan het zwembad van een hotelletje in de buurt aan het doorbrengen! Mijn programma op zich is niet zo druk geweest, maar elke dag kwamen er onverwacht nieuwe activiteiten bij, waardoor ik uiteindelijk nauwelijks vrije tijd overhield. Ik ben hier nu bijna een maand en mijn weekplanning krijgt meer en meer vorm. Zoals ik in mijn vorige blogpost vertelde was het de bedoeling dat ik voltijds in de kleuterschool zou werken, intussen heb ik daar al wat verandering in kunnen brengen!

Nu het voor mij ook al wat duidelijker geworden is, kan ik jullie wel een overzicht geven van hoe mijn week eruit ziet.
Op weekdagen sta ik op om 7u. Maandag, woensdag en vrijdag wordt ik namelijk om 8 u verwacht in de kleuterschool. Hier help ik ofwel binnen de leerkrachtenopleiding (voor zij die kleuterjuf willen worden), door les te geven, ofwel in de kleuterschool zelf. Vorige blogpost vertelde ik dat ik volop bezig was met lesvoorbereidingen. Intussen heb ik twee lessen gegeven en deze zijn heel goed verlopen! Toch voel ik dat dit niet echt is waarvoor ik gekomen ben, waardoor ik ook heb aangegeven dat ik dit enkel nog wil doen wanneer ik veel over het onderwerp weet en niemand anders de leerstof kan overbrengen. In de kleuterschool voelde ik me in het begin niet zo heel erg nuttig. Ik kon wel met de kinderen spelen tijdens hun speeltijd, maar daar bleef het voornamelijk bij. Ik heb dan ook voorgesteld tijdens lestijd steeds enkele kinderen, die moeilijkheden hebben met getallen, bij mij apart te nemen, om met hen extra te oefenen. Op deze manier voel ik me veel nuttiger, maar het is wel nog enorm moeilijk om manieren te vinden waarop ik deze kleuters getalbegrip kan bijbrengen. Ze verstaan namelijk nauwelijks Engels, waardoor ik methoden moet vinden die niet taalgericht zijn.

Dinsdag en donderdag word ik om 8 u verwacht in de special needs class. Dit is een klasje met zo’n 10 tot 15 leerlingen van verschillende leeftijden, die om verschillende redenen problemen hadden om lessen in de gewone klassen te volgen. Zo zijn er leerlingen die moeilijkheden hebben met lezen, met rekenen,… Ook leerlingen met een mentale beperking komen hier terecht. Dagelijks worden de leerlingen in groepjes gedeeld, in welke ze werken aan lezen of rekenen. Als vrijwilliger nemen we één groepje op ons waarbij we dan ondersteuning bieden bij het lezen en/of rekenen.
Zowel de kleuterschool als de special needs class stopt kort na de middag. Mijn namiddagen zien er dus iets anders uit. Op donderdagnamiddag volg ik de Marimbaclass, wat geweldig is!! Deze les wordt gegeven door een erg bekende, muzikale man in Swaziland. De jongens van MYC die zin hebben om na school muziek te spelen, komen hier naartoe. Een ideale manier om een band met hen op te bouwen! Ten slotte help ik op dinsdagnamiddag bij een carepoint in de buurt. Hier komen kinderen, die heel erg arm zijn, na school heen. Ze krijgen hier een maaltijd en wij zorgen ervoor dat er activiteiten voor hen voorzien worden. Dit is een héél drukke bedoening! De kindjes die je hier ziet zijn ook echt kinderen die mogelijks maar één maaltijd per dag krijgen en waarvan de kleren er heel erg vuil en kapot uitzien. Op maandagnamiddag heb ik momenteel nog geen invulling, maar zal nog wel veranderen!

Van maandag tot donderdag hebben de jongens van MYC ’s avonds ook steeds studieuur. We trachten 3 avonden in de week de jongens huiswerkbegeleiding te geven. Indien niemand hulp nodig heeft of er nauwelijks iets te studeren valt gaan we gewoon mee in hun living wat chillen: bondingtime it is!
Ook het weekend wordt steeds drukker en drukker. Er wordt van ons verwacht dat we af en toe op een zaterdag activiteiten organiseren voor de jongens van MYC. Dit hebben we tot noch toe nog niet kunnen doen. Dit weekend zijn we wel met de jongens communitywork gaan doen. Dit is een manier om de jongens iets terug te laten geven aan de gemeenschap. Zo bezochten we een heel erg arm gezin buiten de stad, waar we hielpen door in de tuin te werken en water te gaan halen een eind verderop. Ze hadden huisjes die je nauwelijks huisjes kunt noemen. Geen elektriciteit, geen water (moest met kannen een heel eind verderop gehaald worden uit een waterput), nauwelijks eten, heel vuile/oude kleren,… Wanneer wij aankwamen waren ze net bezig een koe te slachten. Dit zou enkel gebeuren wanneer er een speciale gelegenheid nadert. Hoewel ik ook niet erg happig ben om dieren te zien doodgaan (deze was wel al dood), vond ik het wel heel erg interessant om eens gezien te hebben!

 

Zondag willen we heel graag vrij houden. Wat wilt zeggen dat we na een drukke week gewoon kunnen uitslapen en wanneer het mooi weer is op onszelf wat van Swaziland kunnen bezichtigen (wat er tot noch toe nog niet echt van gekomen is).

Tot gauw!!

 





29 09 2017

Hey!

Al bijna twee weken voorbij! De tijd vliegt hier. Hoewel wij heel erg aan het aanpassen zijn aan het ‘Swaziritme’ (alles verloopt hier heel traag) en het dus voelt alsof we deze week nauwelijks iets gedaan hebben, kunnen we toch terugblikken op heel wat momenten.
Het voorbije weekend waren we vrij: uitslapen dus!! We maakten van de gelegenheid gebruik om ons huisje wat te poetsen. De ramen waren hier volgens ons al een heel erg lange tijd niet gekuist, waardoor naar buiten kijken niet eens mogelijk was. Na enkele uurtjes kunnen we nu met trots de gordijnen opendoen en van ons ‘uitzicht’ genieten. De ramen zien er nu wel best oké uit, de keuken echter is nog wat wennen. Overal lopen er mieren en af en toe komt er ook een kakkerlak van achter de lavabo tevoorschijn. Aangezien het regenseizoen begonnen is zullen we deze waarschijnlijk steeds meer tegenkomen. Al maar een geluk dat we een pro in kakkerlakken doden in huis hebben (ook wel de kakkerlakwhisperer genoemd aka Sandy)!

Zondag wandelden we naar een plaats net buiten Manzini, waardoor we een goed zicht kregen op de stad. We kwamen hier enkele kinderen tegen ( 12 en 13 jaar) die op zoek waren naar eten. Na een gesprekje werd duidelijk dat ze met z’n vijfen samenleven, waarvan een meisje van 16 de oudste is en ook meteen de zorg over de andere kinderen op zich neemt. Op weekdagen kunnen ze terecht bij een soepkeuken, waar ze dagelijks één maaltijd krijgen. Doorheen het weekend echter kunnen ze nergens terecht en zijn ze genoodzaakt eten op straat te zoeken. Sandy, die het project al heel wat beter kent, trachtte hen te overtuigen zich aan te melden bij het kantoor opdat zij rijst zouden kunnen krijgen. Hiermee zouden ze meerdere dagen wegkunnen, waardoor ze niet meer het straat op zouden moeten op zoek naar eten.

Intussen maakten we ook een ritje naar Mbabane, vanachter in de pickup, om onze visa in orde te brengen. Onderweg werd onze chauffeur tegengehouden door de politie doordat hij niet gestopt was bij een stopteken. Terwijl dit in orde gebracht werd, was een andere politie al bijna een huwelijk aan het regelen met ons drie (meerdere vrouwen is hier toegestaan).

22119701_10213994249079447_126350216_o

De jongens van Ejabulweni (leefgroep naast het vrijwilligershuis), hebben we intussen ook ontmoet. Elke avond is er een studieuur, waarbij we hulp trachtten te bieden. De jongens die hulp nodig hebben zijn jammer genoeg al vrij oud, waardoor het niet simpel is hen bij hun leerstof te helpen (mijn kennis omtrent fysica is in ieder geval weer wat opgefrist!).

Na een week zijn we uiteindelijk ook voorgesteld aan de huisvaders en huismoeders, waardoor we nu ook naar de leefgroepen mogen gaan. Daarnaast bezochten we ook BYAC, een plaats waar volwassenen van 18 tot 35 jaar kunnen leren werken op de boerderij. Ten slotte bezochten we ook de kleuterschool en de overbrugschool. Ik kreeg ook te horen dat ik full-time tewerkgesteld zou worden in de kleuterschool en heb dan ook al de directie ontmoet.

Vandaag zijn we reeds enkele dagen aan het werk. Mij hebben ze gevraagd de leerlingen uit de leerkrachtenopleiding les te geven. Ik heb echter nog nooit lesgegeven waardoor lesgeven voor een groep van 31 studenten van 18 tot 30 jaar toch niet niks is. Ik ben momenteel volop met mijn lesvoorbereiding bezig en hoop dit tot een goed einde te kunnen brengen volgende week! Daarnaast help ik in de kleuterklas. Gisteren heb ik vooral gekeken hoe het eraan toegaat, vandaag lieten ze mij ook af en toe lesgeven! Het wordt nog een beetje afwachten of ik dit verder zal doen. We hebben wel het gevoel dat we wat te zeggen hebben in wat we kunnen doen, dus ik probeer nog wat meer activiteiten op mij te nemen die meer bij mijn studies aanleunen.

22095687_10213994261199750_747847876_o

Zaken waar we reeds gewoon aan geworden zijn (of toch proberen):

  • Onduidelijkheid (4u wachten voor niks bv.)
  • Kakkerlakken (een langzame dood geven door op de rug te leggen)
  • Mieren (everywhere!)
  • In de laadbak geladen worden om ergens heen te gaan
  • voortdurend gevraagd worden of je single bent/ al getrouwd bent/ wilt trouwen
  • Altijd ‘Hallo, hoe gaat het’ zeggen, maar niet zeggen hoe het dan werkelijk gaat
  • Siswati proberen, maar antwoorden in het Engels krijgen
  • Oude personen niet aankijken (moeilijk!)
  • Dat we meer pannen op de grond hebben staan (vanwege lekken in dak) dan om mee te koken
  • Een douche waar nauwelijks water uitkomt
  • Enorme wisselingen in het weer (ene dag 35 graden, andere 18 ;s)
  • spullen aan juiste zijde van de kamer leggen opdat ze niet gepikt worden
  • Plots bruin water uit de kraan
  • Op alles ‘Ish’ zeggen

Intussen hebben we een nieuwe douchekop gekregen, waardoor douchen plots heel wat fijner wordt! 😀

Tot de volgende!





Sabonani!

20 09 2017

Sabonani!

Mijn eerste blogpost vanuit Swaziland en al meteen in het Siswati (moeilijkste taal ooit)! Na een lange vlucht en nauwelijks slaap kwam ik gisteren eindelijk aan in Johannesburg. Na even zoeken vond ik daar ook de twee Nederlandse meisjes (Lianne en Sharon) die gelijk met mij op het project starten. Het avontuur kon beginnen!! Het busje dat ons zou vervoeren van Johannesburg naar Manzini vonden we wonder boven wonder heel snel. Na enkele uren vertrokken we en kon onze minimum 4 uur durende rit beginnen 😀 4 uur leek ons op het eerste gezicht snel voor de afstand die afgelegd moest worden, maar eens onderweg begrepen we snel hoe dit kwam! 140/ uur rijden op wegen waar wij 70 zouden rijden is hier blijkbaar doodnormaal. Mensen van de baan dwingen door voortdurend in hun bumper te rijden ook :p kippen hebben hier ook maar een lage overlevingskans als ze hier allemaal rijden zoals onze chauffeur 😀 (kippen, apen, koeien, mensen,… zijn allemaal langs/op de kant van de ‘autosnelweg’ te vinden)

Uiteindelijk kwamen we heel vermoeid aan in Manzini. Father Tim zou ons ophalen, maar eens daar konden we hem niet bereiken. Gelukkig waren er vriendelijke locals die ons ‘opvingen’ en er alles aan deden om Father Tim vast te krijgen 😀 Anderhalf uur later kwam hij uiteindelijk opdagen en trakteerde hij ons op eten in een restaurantje, jammie (maakte het wachten wel goed)!! Op weg naar het huisje dan maar!

Er was echter nog maar enkele dagen terug bliksem geweest waardoor we geen elektriciteit hadden in het huisje (gebeurt wel vaker blijkbaar), met kaarsjes dan maar!! Om nog maar wat extra pech te hebben wilde mijn valies niet meer open, waardoor ik met een kaarsje zowat een uur aan mijn valies heb zitten prullen. Gezellig was het wel 😀

Vandaag reeds vroeg wakker doordat het supervroeg licht wordt buiten. Enkele uren later beginnen de kindjes van de lagere school te zingen om aan hun schooldag te beginnen 😀 We werden verwelkomd op het hoofdkantoor, waar we reeds wat info kregen over het project. Ze waren blijkbaar op de hoogte dat er een pedagoog zou komen en zeiden meteen ‘Oh so that’s her?’ ‘ We need your skills!!’.. Oke, ik ben benieuwd! Wat ik zou doen hebben ze blijkbaar al helemaal gepland. Ik zou ingezet worden in de kleuterschool en naar wat ik ervan begreep zou ik te maken krijgen met vormingen van de leerkrachten daar. Ik vermoed snel meer te weten!! Ik heb in ieder geval heel veel zin om er in te vliegen, maar ben ook heel blij dat we even wat dagen krijgen om wat te settelen!

Voor de rest is iedereen hier supervriendelijk, ook Father Tim heeft heel wat rondgereden met ons vandaag en heeft heel wat geduld moeten hebben (vooral toen we naar de supermarkt gingen en met z’n drieën moesten beslissen wat we wilden eten, duurde eeuwig :p). We hebben ineens Swazi simkaarten gekocht, waardoor we nu ook wat data hebben om af en toe op internet te kunnen, aangezien we in ons huisje geen internet hebben! Hoewel we nog niet zoveel gedaan hebben ben ik supermoe, dus hoewel er heel veel te vertellen valt zal ik het hierbij laten en hoop ik jullie snel meer te kunnen vertellen over wat mijn concrete taken zullen zijn!!

Salakashle!





04/09 – Birthdaygirl

4 09 2017

Hey!

Tijd voor mijn eerste blogpostje! Binnen exact twee weken stap ik het vliegtuig op richting het verre Swaziland. De stress voor dit grote avontuur (7 maanden van huis weg is niet niets), begint alvast te komen. Dit weekend nam ik reeds afscheid van heel wat vriendinnen tijdens een afscheidsfeestje, dat ineens ook bedoeld was als verjaardagsfeestje, aangezien ik vandaag jarig ben!

Ik kreeg heel wat cadeautjes in het thema ‘reizen’, zoals een bucketlist, een traveltag, een wereldkaart, reisdagboekje, geheugenkaartje, enzovoort. Ik hoop dat mijn valies groot genoeg is om alles mee te nemen 😀 Eén cadeautje is nog deels een verrassing gebleven.

 Iedereen die aanwezig was op mijn feestje schreef een briefje, dat ik op een bepaald moment tijdens mijn periode in Swaziland mag openen. Vandaag werden de data voor het openen van elk briefje aangevuld! Ik ben alvast benieuwd wat jullie geschreven hebben 😀 Elke twee weken mag ik een briefje openen (ik hoop dat ik mij eraan kan houden, I’ll do my best I promise),  en elke twee weken hoop ik ook wat tijd te vinden om een nieuw blogberichtje te posten!!

Vandaag, mijn verjaardag, is ook een erg drukke (maar zeer leuke) dag geweest, waardoor ik hier mijn kort blogberichtje zal afsluiten! Er staan mij twee drukke weken te wachten met veel inpakken, afscheid nemen en laatste dingetjes regelen. In mijn volgende berichtje zal ik waarschijnlijk reeds aangekomen zijn en veel te vertellen hebben!

Tot dan!!