Becoming more Swazi every day.

15 10 2017

Hey!
Het is even geleden, maar hier ben ik weer! Momenteel een heerlijk dagje vrij aan het zwembad van een hotelletje in de buurt aan het doorbrengen! Mijn programma op zich is niet zo druk geweest, maar elke dag kwamen er onverwacht nieuwe activiteiten bij, waardoor ik uiteindelijk nauwelijks vrije tijd overhield. Ik ben hier nu bijna een maand en mijn weekplanning krijgt meer en meer vorm. Zoals ik in mijn vorige blogpost vertelde was het de bedoeling dat ik voltijds in de kleuterschool zou werken, intussen heb ik daar al wat verandering in kunnen brengen!

Nu het voor mij ook al wat duidelijker geworden is, kan ik jullie wel een overzicht geven van hoe mijn week eruit ziet.
Op weekdagen sta ik op om 7u. Maandag, woensdag en vrijdag wordt ik namelijk om 8 u verwacht in de kleuterschool. Hier help ik ofwel binnen de leerkrachtenopleiding (voor zij die kleuterjuf willen worden), door les te geven, ofwel in de kleuterschool zelf. Vorige blogpost vertelde ik dat ik volop bezig was met lesvoorbereidingen. Intussen heb ik twee lessen gegeven en deze zijn heel goed verlopen! Toch voel ik dat dit niet echt is waarvoor ik gekomen ben, waardoor ik ook heb aangegeven dat ik dit enkel nog wil doen wanneer ik veel over het onderwerp weet en niemand anders de leerstof kan overbrengen. In de kleuterschool voelde ik me in het begin niet zo heel erg nuttig. Ik kon wel met de kinderen spelen tijdens hun speeltijd, maar daar bleef het voornamelijk bij. Ik heb dan ook voorgesteld tijdens lestijd steeds enkele kinderen, die moeilijkheden hebben met getallen, bij mij apart te nemen, om met hen extra te oefenen. Op deze manier voel ik me veel nuttiger, maar het is wel nog enorm moeilijk om manieren te vinden waarop ik deze kleuters getalbegrip kan bijbrengen. Ze verstaan namelijk nauwelijks Engels, waardoor ik methoden moet vinden die niet taalgericht zijn.

Dinsdag en donderdag word ik om 8 u verwacht in de special needs class. Dit is een klasje met zo’n 10 tot 15 leerlingen van verschillende leeftijden, die om verschillende redenen problemen hadden om lessen in de gewone klassen te volgen. Zo zijn er leerlingen die moeilijkheden hebben met lezen, met rekenen,… Ook leerlingen met een mentale beperking komen hier terecht. Dagelijks worden de leerlingen in groepjes gedeeld, in welke ze werken aan lezen of rekenen. Als vrijwilliger nemen we één groepje op ons waarbij we dan ondersteuning bieden bij het lezen en/of rekenen.
Zowel de kleuterschool als de special needs class stopt kort na de middag. Mijn namiddagen zien er dus iets anders uit. Op donderdagnamiddag volg ik de Marimbaclass, wat geweldig is!! Deze les wordt gegeven door een erg bekende, muzikale man in Swaziland. De jongens van MYC die zin hebben om na school muziek te spelen, komen hier naartoe. Een ideale manier om een band met hen op te bouwen! Ten slotte help ik op dinsdagnamiddag bij een carepoint in de buurt. Hier komen kinderen, die heel erg arm zijn, na school heen. Ze krijgen hier een maaltijd en wij zorgen ervoor dat er activiteiten voor hen voorzien worden. Dit is een héél drukke bedoening! De kindjes die je hier ziet zijn ook echt kinderen die mogelijks maar één maaltijd per dag krijgen en waarvan de kleren er heel erg vuil en kapot uitzien. Op maandagnamiddag heb ik momenteel nog geen invulling, maar zal nog wel veranderen!

Van maandag tot donderdag hebben de jongens van MYC ’s avonds ook steeds studieuur. We trachten 3 avonden in de week de jongens huiswerkbegeleiding te geven. Indien niemand hulp nodig heeft of er nauwelijks iets te studeren valt gaan we gewoon mee in hun living wat chillen: bondingtime it is!
Ook het weekend wordt steeds drukker en drukker. Er wordt van ons verwacht dat we af en toe op een zaterdag activiteiten organiseren voor de jongens van MYC. Dit hebben we tot noch toe nog niet kunnen doen. Dit weekend zijn we wel met de jongens communitywork gaan doen. Dit is een manier om de jongens iets terug te laten geven aan de gemeenschap. Zo bezochten we een heel erg arm gezin buiten de stad, waar we hielpen door in de tuin te werken en water te gaan halen een eind verderop. Ze hadden huisjes die je nauwelijks huisjes kunt noemen. Geen elektriciteit, geen water (moest met kannen een heel eind verderop gehaald worden uit een waterput), nauwelijks eten, heel vuile/oude kleren,… Wanneer wij aankwamen waren ze net bezig een koe te slachten. Dit zou enkel gebeuren wanneer er een speciale gelegenheid nadert. Hoewel ik ook niet erg happig ben om dieren te zien doodgaan (deze was wel al dood), vond ik het wel heel erg interessant om eens gezien te hebben!

 

Zondag willen we heel graag vrij houden. Wat wilt zeggen dat we na een drukke week gewoon kunnen uitslapen en wanneer het mooi weer is op onszelf wat van Swaziland kunnen bezichtigen (wat er tot noch toe nog niet echt van gekomen is).

Tot gauw!!

 

Advertenties




29 09 2017

Hey!

Al bijna twee weken voorbij! De tijd vliegt hier. Hoewel wij heel erg aan het aanpassen zijn aan het ‘Swaziritme’ (alles verloopt hier heel traag) en het dus voelt alsof we deze week nauwelijks iets gedaan hebben, kunnen we toch terugblikken op heel wat momenten.
Het voorbije weekend waren we vrij: uitslapen dus!! We maakten van de gelegenheid gebruik om ons huisje wat te poetsen. De ramen waren hier volgens ons al een heel erg lange tijd niet gekuist, waardoor naar buiten kijken niet eens mogelijk was. Na enkele uurtjes kunnen we nu met trots de gordijnen opendoen en van ons ‘uitzicht’ genieten. De ramen zien er nu wel best oké uit, de keuken echter is nog wat wennen. Overal lopen er mieren en af en toe komt er ook een kakkerlak van achter de lavabo tevoorschijn. Aangezien het regenseizoen begonnen is zullen we deze waarschijnlijk steeds meer tegenkomen. Al maar een geluk dat we een pro in kakkerlakken doden in huis hebben (ook wel de kakkerlakwhisperer genoemd aka Sandy)!

Zondag wandelden we naar een plaats net buiten Manzini, waardoor we een goed zicht kregen op de stad. We kwamen hier enkele kinderen tegen ( 12 en 13 jaar) die op zoek waren naar eten. Na een gesprekje werd duidelijk dat ze met z’n vijfen samenleven, waarvan een meisje van 16 de oudste is en ook meteen de zorg over de andere kinderen op zich neemt. Op weekdagen kunnen ze terecht bij een soepkeuken, waar ze dagelijks één maaltijd krijgen. Doorheen het weekend echter kunnen ze nergens terecht en zijn ze genoodzaakt eten op straat te zoeken. Sandy, die het project al heel wat beter kent, trachtte hen te overtuigen zich aan te melden bij het kantoor opdat zij rijst zouden kunnen krijgen. Hiermee zouden ze meerdere dagen wegkunnen, waardoor ze niet meer het straat op zouden moeten op zoek naar eten.

Intussen maakten we ook een ritje naar Mbabane, vanachter in de pickup, om onze visa in orde te brengen. Onderweg werd onze chauffeur tegengehouden door de politie doordat hij niet gestopt was bij een stopteken. Terwijl dit in orde gebracht werd, was een andere politie al bijna een huwelijk aan het regelen met ons drie (meerdere vrouwen is hier toegestaan).

22119701_10213994249079447_126350216_o

De jongens van Ejabulweni (leefgroep naast het vrijwilligershuis), hebben we intussen ook ontmoet. Elke avond is er een studieuur, waarbij we hulp trachtten te bieden. De jongens die hulp nodig hebben zijn jammer genoeg al vrij oud, waardoor het niet simpel is hen bij hun leerstof te helpen (mijn kennis omtrent fysica is in ieder geval weer wat opgefrist!).

Na een week zijn we uiteindelijk ook voorgesteld aan de huisvaders en huismoeders, waardoor we nu ook naar de leefgroepen mogen gaan. Daarnaast bezochten we ook BYAC, een plaats waar volwassenen van 18 tot 35 jaar kunnen leren werken op de boerderij. Ten slotte bezochten we ook de kleuterschool en de overbrugschool. Ik kreeg ook te horen dat ik full-time tewerkgesteld zou worden in de kleuterschool en heb dan ook al de directie ontmoet.

Vandaag zijn we reeds enkele dagen aan het werk. Mij hebben ze gevraagd de leerlingen uit de leerkrachtenopleiding les te geven. Ik heb echter nog nooit lesgegeven waardoor lesgeven voor een groep van 31 studenten van 18 tot 30 jaar toch niet niks is. Ik ben momenteel volop met mijn lesvoorbereiding bezig en hoop dit tot een goed einde te kunnen brengen volgende week! Daarnaast help ik in de kleuterklas. Gisteren heb ik vooral gekeken hoe het eraan toegaat, vandaag lieten ze mij ook af en toe lesgeven! Het wordt nog een beetje afwachten of ik dit verder zal doen. We hebben wel het gevoel dat we wat te zeggen hebben in wat we kunnen doen, dus ik probeer nog wat meer activiteiten op mij te nemen die meer bij mijn studies aanleunen.

22095687_10213994261199750_747847876_o

Zaken waar we reeds gewoon aan geworden zijn (of toch proberen):

  • Onduidelijkheid (4u wachten voor niks bv.)
  • Kakkerlakken (een langzame dood geven door op de rug te leggen)
  • Mieren (everywhere!)
  • In de laadbak geladen worden om ergens heen te gaan
  • voortdurend gevraagd worden of je single bent/ al getrouwd bent/ wilt trouwen
  • Altijd ‘Hallo, hoe gaat het’ zeggen, maar niet zeggen hoe het dan werkelijk gaat
  • Siswati proberen, maar antwoorden in het Engels krijgen
  • Oude personen niet aankijken (moeilijk!)
  • Dat we meer pannen op de grond hebben staan (vanwege lekken in dak) dan om mee te koken
  • Een douche waar nauwelijks water uitkomt
  • Enorme wisselingen in het weer (ene dag 35 graden, andere 18 ;s)
  • spullen aan juiste zijde van de kamer leggen opdat ze niet gepikt worden
  • Plots bruin water uit de kraan
  • Op alles ‘Ish’ zeggen

Intussen hebben we een nieuwe douchekop gekregen, waardoor douchen plots heel wat fijner wordt! 😀

Tot de volgende!





Sabonani!

20 09 2017

Sabonani!

Mijn eerste blogpost vanuit Swaziland en al meteen in het Siswati (moeilijkste taal ooit)! Na een lange vlucht en nauwelijks slaap kwam ik gisteren eindelijk aan in Johannesburg. Na even zoeken vond ik daar ook de twee Nederlandse meisjes (Lianne en Sharon) die gelijk met mij op het project starten. Het avontuur kon beginnen!! Het busje dat ons zou vervoeren van Johannesburg naar Manzini vonden we wonder boven wonder heel snel. Na enkele uren vertrokken we en kon onze minimum 4 uur durende rit beginnen 😀 4 uur leek ons op het eerste gezicht snel voor de afstand die afgelegd moest worden, maar eens onderweg begrepen we snel hoe dit kwam! 140/ uur rijden op wegen waar wij 70 zouden rijden is hier blijkbaar doodnormaal. Mensen van de baan dwingen door voortdurend in hun bumper te rijden ook :p kippen hebben hier ook maar een lage overlevingskans als ze hier allemaal rijden zoals onze chauffeur 😀 (kippen, apen, koeien, mensen,… zijn allemaal langs/op de kant van de ‘autosnelweg’ te vinden)

Uiteindelijk kwamen we heel vermoeid aan in Manzini. Father Tim zou ons ophalen, maar eens daar konden we hem niet bereiken. Gelukkig waren er vriendelijke locals die ons ‘opvingen’ en er alles aan deden om Father Tim vast te krijgen 😀 Anderhalf uur later kwam hij uiteindelijk opdagen en trakteerde hij ons op eten in een restaurantje, jammie (maakte het wachten wel goed)!! Op weg naar het huisje dan maar!

Er was echter nog maar enkele dagen terug bliksem geweest waardoor we geen elektriciteit hadden in het huisje (gebeurt wel vaker blijkbaar), met kaarsjes dan maar!! Om nog maar wat extra pech te hebben wilde mijn valies niet meer open, waardoor ik met een kaarsje zowat een uur aan mijn valies heb zitten prullen. Gezellig was het wel 😀

Vandaag reeds vroeg wakker doordat het supervroeg licht wordt buiten. Enkele uren later beginnen de kindjes van de lagere school te zingen om aan hun schooldag te beginnen 😀 We werden verwelkomd op het hoofdkantoor, waar we reeds wat info kregen over het project. Ze waren blijkbaar op de hoogte dat er een pedagoog zou komen en zeiden meteen ‘Oh so that’s her?’ ‘ We need your skills!!’.. Oke, ik ben benieuwd! Wat ik zou doen hebben ze blijkbaar al helemaal gepland. Ik zou ingezet worden in de kleuterschool en naar wat ik ervan begreep zou ik te maken krijgen met vormingen van de leerkrachten daar. Ik vermoed snel meer te weten!! Ik heb in ieder geval heel veel zin om er in te vliegen, maar ben ook heel blij dat we even wat dagen krijgen om wat te settelen!

Voor de rest is iedereen hier supervriendelijk, ook Father Tim heeft heel wat rondgereden met ons vandaag en heeft heel wat geduld moeten hebben (vooral toen we naar de supermarkt gingen en met z’n drieën moesten beslissen wat we wilden eten, duurde eeuwig :p). We hebben ineens Swazi simkaarten gekocht, waardoor we nu ook wat data hebben om af en toe op internet te kunnen, aangezien we in ons huisje geen internet hebben! Hoewel we nog niet zoveel gedaan hebben ben ik supermoe, dus hoewel er heel veel te vertellen valt zal ik het hierbij laten en hoop ik jullie snel meer te kunnen vertellen over wat mijn concrete taken zullen zijn!!

Salakashle!





04/09 – Birthdaygirl

4 09 2017

Hey!

Tijd voor mijn eerste blogpostje! Binnen exact twee weken stap ik het vliegtuig op richting het verre Swaziland. De stress voor dit grote avontuur (7 maanden van huis weg is niet niets), begint alvast te komen. Dit weekend nam ik reeds afscheid van heel wat vriendinnen tijdens een afscheidsfeestje, dat ineens ook bedoeld was als verjaardagsfeestje, aangezien ik vandaag jarig ben!

Ik kreeg heel wat cadeautjes in het thema ‘reizen’, zoals een bucketlist, een traveltag, een wereldkaart, reisdagboekje, geheugenkaartje, enzovoort. Ik hoop dat mijn valies groot genoeg is om alles mee te nemen 😀 Eén cadeautje is nog deels een verrassing gebleven.

 Iedereen die aanwezig was op mijn feestje schreef een briefje, dat ik op een bepaald moment tijdens mijn periode in Swaziland mag openen. Vandaag werden de data voor het openen van elk briefje aangevuld! Ik ben alvast benieuwd wat jullie geschreven hebben 😀 Elke twee weken mag ik een briefje openen (ik hoop dat ik mij eraan kan houden, I’ll do my best I promise),  en elke twee weken hoop ik ook wat tijd te vinden om een nieuw blogberichtje te posten!!

Vandaag, mijn verjaardag, is ook een erg drukke (maar zeer leuke) dag geweest, waardoor ik hier mijn kort blogberichtje zal afsluiten! Er staan mij twee drukke weken te wachten met veel inpakken, afscheid nemen en laatste dingetjes regelen. In mijn volgende berichtje zal ik waarschijnlijk reeds aangekomen zijn en veel te vertellen hebben!

Tot dan!!

 

 

 

 

 





Annelien naar Swaziland

13 07 2017

Annelien De Smedt vertrekt op 18 september 2017 naar Swaziland. Tot 17 april 2018 kan je hier haar verhalen lezen.