Laatste dag Lufubu…

10 08 2012

Lieve mensjes,

Ons verblijf in Lufubu loopt hier, tot onze grote spijt, ten einde.

Vandaag leggen we de laatste hand  aan onze schilderwerken. Enerzijds zullen we onze prachtige dieren in de studyhall en anderzijds de letters en cijfers afwerken.

(We zitten wel met een tekort aan blauwe verf door een onhandig momentje van Griet waardoor er hier in Lufubu een blauwe kruiwagen is…)

We zullen maandag om 22u landen in ons Belgenlandje.

Groetjes en tot dan!

Het Zambiateam





Het einde is nog niet in zicht!!!

6 08 2012

Dag beste bloggers van het thuisfront,

Hier in het zuiden hebben we weer een schitterend weekend achter de rug. Zaterdag brachten onze ‘teamleiders’ ons naar schitterende watervallen dicht in de buurt. Adembenemend is het perfecte woord! Al vlug namen we een plons in het water en dat in de ochtend. Ja, hier in d’n Afrique is het allemaal mogelijk. Zondag konden we voor de laatste keer een Afrikaanse kerkvieringbijwonen. Voor wij, Belgen was het wel eventjes tanden bijten, want zo’n 2 uur durende viering kan toch eens pijnelijk worden voor de konten. In de namiddag stond dan weer een dagje speelpleinwerking voor de boeg, waar al ons enthousiasme naar de kleintjes van de buurt gingen. Voor de ene persoon verliep het al wat spontaner dan de andere. Nu en dan eist al het aandacht die de kindjes vragen hun tol en zouden wel eens ons geduld verliezen.

Vandaag zetten we onze laatste week in. We zijn nog volop bezig aan de schilderwerken en het renoveren van de school. Voor velen onder ons is het een dubbel gevoel. Het verlangen naar het terugzien van vrienden is er, maar het idee dat we hier alles moeten achter laten is het grootst. We komen nu stilaan in een fase dat we gewend worden aan de cultuur en dat we een plaatste hier vinden. We beleven hier echt de tijd van ons leven!

ps: Wil iemand atletiek opnemen van de oly;pische spelen?? Graag hadden we ook 4 chocoladekoeken met pudding, 2 gewone chocoladekoeken en 2 vrijblijvende koffiekoeken gewenst op de luchthaven d’n 13de augustus.

Groetjes vanuit Lufubu





Nog maar een berichtje nu het internet weer werkt.

1 08 2012

Nu het internet even goed werkt profiteren we ervan om nog even iets op de blog te zetten.

Na het ene feest kwam het andere, want zaterdag zijn we naar mutomboko gaan kijken. Dit is een jaarlijkse traditie hier in de buurt waarbij de “koning” van dit district eten in de rivier gooit en daarna danst in een arena. Het zag er letterlijk en figuurlijk zwart van het volk. Vluchtend van het geduw en getrap hebben we de koning zelfs niet zien dansen.
Toen we terug kwamen van Mutomboko sloeg de vonk ook over in Lufubu. Vlakbij het dorp heerste er een ware vuurzee, Just a tradition volgens de meeste Zambianen. Met dappere harten trachtten enkelen van ons het vuur te doven. Met takken mepten Loes, Elke, Pieter en Mattias lustig op het vuur, met blaren tot gevolg. Toen we in de verte een ander vuur zagen naderen, voelden we ons totaal machteloos.

Zondag lieten enkele van onze vrouwen een echte Afrikaanse coupe zetten. Met hun haren ingevlochten scoren ze op elegantie en vrouwelijkheid een dikke 10. Hierbij zagen ze dan ook een typisch Afrikaans huisje van binnenuit. “My house is small, but the welcome is big” en zo geschiedde.

Vanaf maandag begonnen we weer met onze dagelijkse routine. Nu kon het zware werk pas echt beginnen. Met het afbreken van de afgeleefde muren van het te renoveren gebouwtje, werkten we onszelf in het zweet. In deze week zijn we ook begonnen met het optimaal in werking stellen van de speelpleinwerking. In kleine groepjes speelden en knutselden we met de kleine en minder kleine kindertjes. Op het einde volgden wat ruwere spelen met de oudere jongeren, met een hoop blauwe plekken tot gevolg.

Groetjes van ons allen!

P.S.:
Nu het internet terug werkt, kunnen we makkelijk op de blog. Dus laat jullie maar gaan.
Kan iemand de blog laten lezen aan de papa van Pauline?
Elke wacht nog altijd op een berichtje van de mama.
Er zijn goede tomaten voor bij de boterhammen.
Enkelen van ons hebben al een paar duurloopjes achter de rug zoals beloofd, he Willy 😉





ons weekschema

1 08 2012

Intussen zijn we hier al meer dan een week en de dagelijkse structuur begint hier dan ook wat vorm te krijgen. Om de dag staan we om 6u op om wakker te worden met het Zambiaanse boerderij leven. Na een deugddoend ontbijt kabbelt onze dag verder met het werken aan het schoolgebouwtje of het verder afwerken van de studyhall die we hier vorig jaar zijn beginnen bouwen. Momenteel houdt dat vooral in dat we alle stukken muur die te zwak zijn uit het gebouw kloppen en vanaf vandaag het gebouw een stevig jasje geven.

De namiddagen verlopen hier een stuk afwisselender. Zo geven we elke dinsdag, donderdag en zondagnamiddag een spelaanbod aan de plaatselijke kinderen( Wat gisteren een echte hit was). De andere namiddagen bestaan uit een mengeling van verder werken of ingaan op een aanbod van iemad uit het dorp, je haar laten doen, kaas maken, …

Tot slot hebben we naturlijk ook een rustdag. De zaterdag doen we en uitstap.

Bij deze een kort overzicht van ons dagelijks doen en laten in lufubu. Meer verslagen zullen zeker en vast volgen aangezien we nu, zo te zien, een ietwat vaste Zambiaanse internetverbinding hebben.





Wist je dat ..

1 08 2012

– Het internet hier bijster slecht werkt? Vandaar ook onze late posts!
– Griet als de beste koffie kan zetten…
– … en Loes dikke berta als de beste kan uitleggen?
– Het in de spannende strijd tussen Griet en Pieter 7-8 is?
– Karlien meende een kangoeroe gezien te hebben?
– Vele meisjes hier op hun 16e al kinderen hebben?
– Griet na gekke bekken trekken altijd zien heeft in een duurloop … zelfs om 7 u ‘s morgens?
– Elke haar Russisch hier al heeft kunnen nuttigen?
– We hier om 6u opstaan en om 21 u al liggen te soezen?
– Pauline de rust van yogameditatie heeft ontdekt?
– Nathan Afrika de liefde voor Beerschot probeert aan te leren?
– Loes blijkbaar toch moe kan worden?
– Pieter en Mattias het best scoren voor ‘nutteloos discussieren’?
– Loes alle dipkoekjes heeft opgegeten?!
– We voor Karlien het meeste kamelen kunnen krijgen?
– Nathan soms kaarten vergeet bij het wiezen?
– Mattias eindelijk zijn kleren heeft gewassen?





Tijd voor het echte werk

1 08 2012

We zijn nu al enkele dagen in Lufubu. Na twee dagen laadbakje zitten, waren we genekt. Gelukkig stond het weekend voor de deur, dus konden we wat bekomen. Rustig, maar zelfverzekerd gingen we het dorpje verkennen. Het waren voornamelijk de kinderen die ons het dorp lieten zien en daarbij meteen ook het plaatselijk riviertje: de Lufubu. Ook de bola werd al snel bovengehaald: een zelfgemaakte bal uit plastic zakken, die bovendien bestendiger bleek te zijn dan sommige van onze ballen. Het dorp Lufubu is groter dan we hadden gedacht. De mensen hier leven in hutten uit plaatselijk gemaakte baksteen en met daken van gedroogd riet.
Zeker in de eerste dagen waren wij blanken een heuse attractie. Van alle kanten werd er gezwaaid en handjes geschud, zowel door de kinderen als ouderen.
Onze hoofdtaak hier is om het schooltje te renoveren en de study hall verder af te werken. Helaas lieten – heel Zambiaans – materialen en professionele werkers even op zich wachten. Ondertussen zijn we al beginnen schilderen en we zijn al aardig gevorderd. Het doet deugd toch al wat resultaat te zien.

Intussen werd veel tijd opgeslorpt door de feesten ter ere van Don Bosco. De hand van Don Bosco passeerde namelijk door Kazembe, een naburig dorp, en later ook door Lufubu zelf. In deze gelovige gemeenschap moet dat natuurlijk uitbundig worden gevierd. Samen met de kinderen werd de kerk helemaal mooi gemaakt. Een chaos van jewelste, maar het resultaat mag er zijn. Met gezang, gedans, een echte fanfare en zelfs vuurwerk werd het heilige relikwie verwelkomd. Het is prachtig om te zien hoe de mensen hier zo in hun geloof opgaan. Een drie uur durende mis hoorde daar uiteraard ook bij. Gelukkig zijn de missen hier levendig genoeg om het enthousiasme erin te houden.
Langzaamaan krijgen we de Afrikaanse vibe te pakken. Gesprekken en afspraken tussen musungi (blanken) en de Lufubianen bloeien spontaan op, uitnodigingen voor een snelle hap nshima worden dankbaar aangenomen. Nog even en we zijn helemaal geintegreerd!

 





De toerist in Afrika: Part II

1 08 2012

Na een zalige nacht in de Jollyboys backpackers gingen we de maandag erop naar de Victoria Falls, zonder meer een wereldwonder. Bavianen die langs je hen lopen (en waar Loes de eerste keer enorm van schrok) en een prachtig uitzicht op het naar beneden stortend water. Jawel, we voelden ons nietig klein. Bij het bewonderen van de watervallen werden we kletsnat, maar we vonden het allemaal geweldig! De dag konden we mooi afsluiten met een boottocht op de Zambesi.
Een geweldige ervaring was ook het meewerken met Greenpop de dag erop. Greenpop is een Zuid-Afrikaanse organisatie die boompjes plant op verschillende locaties, dit maal op de Livingstone Basic School. In kleine groepjes, met de hulp van enthousiaste kinderen groeven we putten en plantten we de bomen. Weer een ervaring bij die we nooit zullen vergeten.
We waren onder de indruk van de enorme dankbaarheid, de gastvrijheid en het enthousiasme van de kinderen en de school. Het is ontzettend leuk telkens weer met open armen te worden ontvangen.
De dag sloten we af met een etentje in Olga’s House, een restaurantje en tevens project van een school in Livingstone.
Enkele uren later zaten we reeds op de bus terug naar Lusaka, vanwaar we de volgende ochtend hondsvroeg vertrokken naar Lufubu, het huttendorp waar we drie weken verblijven en werken!