Laatste bericht van Team Bauleni en Team Kabwe: Team Livingstone

12 09 2012

En ondertussen? Hoe gaat het met de globetrotters die daar in Zambia verbleven? Ondertussen probeerden we allemaal één voor één de draad van ons ‘normale leven’ terug op te nemen. Je kan je natuurlijk afvragen wat ‘normaal’ is. Janne is aan het schilderen, Tom probeert Gasthuisberg financieel overeind te houden, Ine schaaft haar West-Vlaamse accent bij, Fonny geniet terug van zijn bureau op de Jeugddienst en Wim kijkt met weemoed naar de treinaankondigingen en ziet dat de vertragingen er nog steeds zijn bij de Belgische spoorwegen.

U heb nog een stukje te goed van ons verhaal. De laatste week van ons verblijf in Zambia hadden we niet zoveel kans om dat op onze blog te zetten, maar omdat we niet houden van half afgewerkte dingen, gaan we ook aan ons verhaal een einde breien. Het is het beetje vakantie dat we daar genomen hebben, een welverdiende vakantie na de geweldige avonturen van de 23 dagen die al voorbij waren.

Team Bauleni en Team Kabwe verenigden zich in Lusaka, de hoofdstad van Zambia om daar met de bus te vertrekken naar de stad Livingstone, een heel eind meer naar het zuiden, wat me er aan doet denken dat we vergeten te verifiëren zijn of het water in de wastafel langs de andere kant wegspoelt dan hier (We moeten dus nog eens terug.). In Livingstone wachtte ons een heel ander avontuur. Livingstone is een toeristisch oord, niet dat we het willen vergelijken met Blankenberge noch met Durbuy Adventure, maar in weken hebben we niet zo veel blanke mensen gezien als daar in een kwartier. Blanken zijn er omdat er de Victoria Falls zijn, en die zijn er dan weer dank zij onze vriend Livingstone, naar wie dan weer de stad werd genoemd. Je hebt watervallen en watervallen, om het een beetje cru te zeggen, de watervallen van Coo, dat is een ‘piske’. Dankzij die watervallen ontstond er een hele toeristische nijverheid waar ook wij gebruik van hebben gemaakt. De Zambezi is een machtige rivier, die drie keer zo breed als de Schelde in A’pen, op een bepaald ogenblik gewoon in een scheur in de grond duikt, een scheur die zo hoog is als de Belgacomtoren in Brussel.

De eerste avond gingen we op de bovenrivier bootje varen, krokodillen en nijlpaarden kijken, van de zonsondergang genieten en vooral Tom zijn verjaardag vieren (nogmaals van harte proficiat). Het was onze eerste echte vrije avond én we hebben er van genoten! Mooie zonsondergang, leuke cruise, lekker eten en hier en daar een wild dier (al zat er niet zo veel beweging in).

De volgende dag gingen we de falls bezoeken. Het was meer dan de moeite waard en meer dan terecht dat deze falls op de lijst van de wereldwonderen staan. Het water valt gewoon naar beneden, zich van geen kwaad bewust. De ene fotoshoot volgde de andere op, mooie regenbogen allemaal heel tof. Toch misten we een beetje spektakel. Dus besloten we maar te gaan picknicken aan de overkant, daar waar de falls naar beneden donderden. Op veilige afstand van de afgrond aten we onze keurig gesmeerde boterhammen op. Hoewel het voor sommigen een kunst was om de tien meter die ons van ons picknickeiland scheidden te overbruggen. Fonny viel met zijn klikken en klakken in het dertig centimeter hoge water, zijn fototoestel nog net boven water houdend. Tom en Wim zijn meneer Teva zeer dankbaar voor de uitvinding van zijn sandalen want die zijn ideaal om door het water van de Zambezi te waden. Omdat ditalles nog niet spectaculair genoeg was besloten we verder op verkenning te gaan (lees: dichter bij de plaats waar het water naar beneden tottert). We liepen door het doorwaadbare water, klauterden over eilandjes tot we aan de rand kwamen. Kijken naar de falls is één ding, zien hoe het water, en vooral met welke snelheid en kracht het naar beneden gaat is een ander ding. Tenslotte besloten we, het was immers redelijk warm onszelf te verfrissen in het zijdezachte water van de Zambezi. Dat was nog eens een verademing en helemaal niet gevaarlijk, we bleven immers ruim voldoende van de rand weg. Na ons zwemavontuur en kennismaking met enkele Zambianen die kwamen kijken waarom we in onze onderbroek aan het zwemmen waren besloten we helemaal naar onder te gaan waar het water zich terug een rivier vormt. Onderweg werden we belaagd door een plaatselijke aap die blijkbaar graag een trui van het speelplein van Oud-Heverlee had. Ine en Janne waren aan het krijsen, Tom van wie de pul gepikt werd wist niet wat er gebeurde, Fonny was zo verbouwereerd dat hij niet wist wat gedaan en met zijn handen in de lucht ‘help help’ riep en Wim de ouderdomsdeken begon het gevecht om de pull met de aap. De aap trok aan één mouw, Wim aan de andere. Een geweldige scene die je normaal alleen in films ziet. Onderaan aangekomen genoten we van het geraas van het water, de zon, het uitzicht en de bunjeejumpers die waaghalzerijen uithaalden vanop de brug zo’n 200 meter boven ons. Tenslotte gingen we ons nog een beetje uitleven op de souvenirmarkt bij de uitgang van dit National Park. Storend en vervelend, dat is het enige dat ik kan zeggen over dat afbieden. Waarom zetten ze niet zoals hier gewoon een streepjescode op elk handgemaakt product en kan je gewoon naar de selfscan gaan om daar met de visa je schuld te betalen? Ook dat afbieden was dus een unieke ervaring.

De volgende ochtend moesten we al vroeg uit de veren want we zouden op Safari gaan. Gewapend met fototoestel (als dan niet voorzien van een batterij) trokken we ‘de wildernis’ in. We zagen achtereenvolgens herten, poemba’s buffalo’s zebrapaarden, apen, neushoren (met baby), côte d’or olifanten, giraffen en een nijlpaard. Met open mond keken we naar zoveel schoonheid en genoten van de prachtige (koude) wonderen van de schepping. Tim onze deskundige gids legde ons leuke weetjes uit over alle dieren. Bijvoorbeeld dat de giraffen niet lang leven omdat hun hart te veel moet werken omdat ze dat bloed door die lange nek naar de hersenen moeten pompen, dat de leeuwen verplicht uit het reservaat waren uitgewezen en dat de olifanten met alleen hun slurf boven water de Zambezi overzwommen. In de namiddag bezochten we nogmaals een lokale souvenirmarkt om onze aankopen te vervolledigen.

De laatste dag van ons verblijf splitste de groep op. De dames gingen olifantrijden. Een geweldige belevenis, alleen wat pijnlijk aan de benen. Ze maakten een toch in de vrije natuur op de rug van zo een gigantisch beest. Waggelend van de ene boom naar de andere. De dieren waren uiteindelijk best aardig maar hadden een rare tong. Jawel ook die leerden ze van dicht bij kennen omdat ze het beest eten mochten geven. Om nog maar te zwijgen van de slurf die onder het stof zat. De heren doken nog eens onder in de Zambezi en voor Tom en Fonny mag je dit zowel letterlijk als figuurlijk interpreteren. Samen met Wim gingen ze een boottochtje maken op de Zambezi, maar dit keer op de onderrivier die veel minder rustig en romantisch was dan de bovenrivier. In hun raft trotseerden ze de gevaren van de rapids 1-10 met een classificatie tussen de 3 en 5 (waarbij 6 onbevaarbaar is). Onder de kundige leiding van Babyface onze instructor trotseerden we the mighty Zambezi. Er zijn weinig woorden die kunnen beschrijven hoe dat allemaal in zijn werk ging. Zeker is dat Durbuy Adventure hier nog een lesje van kan leren.

’s Avonds keerden we dan met een bus zonder licht terug naar de hoofdstad om bijna te moeten in te breken in ons huis om een bed te kunnen vinden. Na een dagje in de hoofdstad te hebben doorgebracht en na de nodige samosas maakten we onze pakken met vuile was, souvenirs, en veel meer herinneringen.

Wij beloven U dat we nog eens wat foto’s op de blog zetten van onze laatste weken, zowel van de speelpleinen in Kabwe en Bauleni en ook uiteraard wat foto’s van Livingstone. Wij zijn blij voor de verschillende hoofdstukken die we mochten beleven daar in Zambia: de relics van Don Bosco, de cursus, de speelpleinen, de mensen die we mochten ontmoeten en beter leren kennen, datgene wat we allemaal hebben kunnen doen (wetende dat het alles behalve af is en dat er nog heel wat werk aan de winkel is) en de paar dagen vakantie die we mochten hebben voor we terug naar huis kwamen.

Dankbaar voor een onvergetelijk avontuur, dankbaar omdat jij dit misschien mee mogelijk maakte, dankbaar namens de kindjes aan wie we een pet, een ballon, een balpen, een t-shirt of misschien gewoon een zalige tijd konden geven.

Dank U en tot de volgende.

Uw immer trouwe

Ine, Janne, Fonny, Tom en Wim

En dan nu reclame: Wil je meer weten over het Ushirika-project in Zambia, heb je zin om zelf naar daar te gaan, aarzel dan niet om contact op te nemen met de Jeugddienst. Heb je genoten van onze schrijfsels, wil je het project steunen, wil je ons horen vertellen, wil je… laat gerust iets weten! jeugddienst@donbosco.be

Advertenties




Team Kabwe – part 9 : 6 tot 9 augustus

9 08 2012

Deze week waren we te gast op drie verschillende speelpleinen of oratory of hoe je het ook wil noemen. De drie, Naambe, Makombe en Sint Kizito hebben met elkaar gemeen dat ze de titel out-station voeren en wat verder van onze verblijfplaats en het centrum van Kabwe afliggen. Verder hebben ze met elkaar gemeen dat ze links en rechts van de grote weg richting Lusaka liggen, dat er cursisten uit die oorden komen en dat het leven er een meer rudimentaire vorm aanneemt. De mensen leven er zo goed als alleen van landbouw (kleinschalig en meestal alleen voor eigen gebruik). Tenslotte hebben ze met elkaar gemeen dat er een kerk staat. Een kerk die bestaat uit een rechthoekig snelbouwstenen gebouw met daarop een dak van dunne metalen golfplaten. Er zijn geen vensters of ramen maar hier en daar vormen sierstenen openingen om licht binnen te laten, uiteraard is er géén elektriciteit. Daar waren we te gast, meestal in the middle of nowhere, genietend van de kunsten en de fratsen van onze cursisten.

Naambe: onze Patricia heeft goed haar best gedaan, ze kan het als ze wil. We waren maar heel kort ter plaatse en het duurde even voor de jongeren naar de kerk kwamen. Patricia, een jonge Afrikaanse van een jaar of 20, soms een beetje koppig, maar lief en recht voor de raap, entertainde de groep zoals het hoort. Wijzelf wisselden samen met haar spelen af. Tot Father Mariusz, voor een keer in korte broek, zelf kwam meespelen. We hadden het moeten weten. Bij ons krijgt de winnaar een applaus of een groene landbouwleven ballon als geschenk, bij Father Mariusz de volle 2000 ZMK, wat slechts 40 Eurocent is, maar hier de waarde heeft van een ijsgekoelde cocacola.

Makombe (40km van Kabwe): gepland op woensdag- en donderdagvoormiddag, maar uitgevoerd naar Afrikaanse normen, heel de woensdag van 9.00 tot 16.30, met vieruurtje, teatime en warme maaltijd. Voormiddag verliep zeer vlot, namiddag mochten Tom en Wim plots meespelen met de voetbalwedstrijd. De goals bestonden uit bomen, het veld leek net omgeploegd en hier en daar een struikje. Er werd gevraagd op welk nummer we speelden. Blijkbaar hebben de posities op het veld een nummer. We voelden het al een beetje komen. De mannen sjotten semi-professioneel en wij mochten, omdat we de bezoekers waren meespelen. Na lang aandringen konden we dan toch een positie op de tribune veroveren. Negentig minuten pijn en vernedering werden ons ontzegd, wij zijn er alle goden dankbaar voor. In ruil daarvoor kregen we een interessant gesprek met de plaatselijke meter van het plein, mevrouw Makombe, een gesprek dat de volgende dag nog werd verder gezet. Dankzij haar begrijpen we nu een beetje beter de mensen die hier wonen, hun mogelijkheden en moeilijkheden.

Sint Kizito: Terwijl Tom en Wim voetbal keken werd Ine als vorstin onthaald in Kizito bij Agnes en Alick. Ze zongen, dansten, speelden toneel en werkten daarna in drie leeftijdsgroepen (zoals we hadden aangeleerd op cursus) een aangepast programma af. Ook op donderdagnamiddag konden Wim en Tom samen met Ine de sfeer gaan opsnuiven. Ze hebben zeer goed hun best gedaan.

Wat er verder nog gebeurde deze week:

Met vreugde kunnen we U melden dat de koude oorlog die vorige zondag uitbrak in onze gemeenschap helemaal voorbij is, zonder tussenkomst van de VN of NAVO. De oorzaak daarvan wordt onderzocht.

Op dinsdag voormiddag en namiddag stond een ziekenhuisbezoek op het programma; niet voor onszelf maar gewoon uit interesse. Christine, cursist en vrijwilliger in Makululu-clinic, nodigde ons uit in de clinic van de compound waar vooral aan preventie en eerste hulp werd gedaan. We kregen prompt een folder met de voordelen van de besnijdenis in de handen gestopt. Maar we hebben wat bedenktijd gevraagd en gekregen. De namiddag werd gevuld met een bezoek aan het General Hospital. Dit is voor deze regio een zeer groot ziekenhuis. Helaas werkt door geldgebrek en slijtage niet alles zoals het hoort. We konden vaststellen dat de normen voor vanalles en nogwat (zoals hygiëne, privacy, modernisering) omwille van omstandigheden helemaal anders zijn. Er is nog wel wat werk aan de winkel.

Verder hielden we gisterenavond ook nog een evaluatie over het project, deelden we in de loop van de week t-hirts, ballonnen, bikken en persoonlijke kledij uit, brachten we een bezoek aan zuster Amelia die eigenlijk geen zuster is (maar volgens ons een nobelprijs verdient) en zijn we er op maandag in geslaagd om binnen de drie kwartier postzegels te kopen.

Nu donderdagavond maken we ons op voor de laatste nacht in Kabwe. De laatste social evening is achter de rug, we werden overstelpt met kleine geschenken, al dan niet voor onszelf.

Morgen eerst opruimen en daarna vertrekken we naar Janne en Fonny in Bauleni. Daarna gaan we naar Livingstone bijna 400 km verder. Wij hopen U nog voor ons vertrek terug naar België met een nieuw verhaal te kunnen verblijden.

Vele Afrikaanse groeten van uw kapoenen, Tom, Ine en Wim





Team Bauleni: (5/8) Overrompeling!

8 08 2012

Team Bauleni: (5/8)

‘Jona, do you have some chetenge materials?’ Deze vraag had Janne niet verwacht! De tijd wat vullen met koorrepetities ok, maar echt gaan mee zingen met het koor in de mis op zondag… dat was niet het plan! Te laat! Er was geen ontkomen meer aan… en één ding was duidelijk, Janne moest en zou een chetenge dragen en om 6.15 in de Kerk moeten zijn. Gelukkig slaagde Janne er na een paar onderhandelingen in om van die 6.15 nog 6.45 te maken. Als afsluiter van de koorrepetitie vroeg Abraham of Janne nog een paar minuutjes kon blijven, omdat er iets belangrijks moest besproken worden. Janne verwachte zich aan instructies voor tijdens de mis, of waar de chetenge al dan niet aan moest voldoen… maar het bleek een andere vraag te zijn. Ze hadden blijkbaar nog 700000 Kw nodig voor een nieuw keyboard! Het koor leverde op zondag morgen geen topprestatie, al was het niet omdat er nu een muzungu meedeed…

SPEELPLEIN! J Wij en onze animatoren waren er laar voor… dachten we J Bij de start hadden we een 40 tal kinderen… toen 60… 80… 100… 120…130…150…170! De kinderen bleven zich precies exponentieel vermenigvuldigen. Vooral bij de lagereschool was het een echte BOOM! Onze animatoren waren er niet helemaal op voorbereid. Af en toe wat chaos: kinderen en animatoren die van het ene spel naar het andere lopen, te weinig materiaal voor terreinafbakening of groepsindelingen,… maar het was plezant! J Onze animatoren haalden het beste van zichzelf uit de kast om de menigte de baas te kunnen. Op het einde van de dag waren enkele van onze animatoren wel zot-gedraaid, maar ze hadden wel enorm genoten van het spelen met de kinderen. Ook mochten we nog een aantal nieuwe jongeren verwelkomen die eens een kijkje kwamen nemen. Ze willen zich graag als animator inzetten op het speelplein.

Na dit massa-evenement was het tijd voor een grondige evaluatie en dé selectie van de leiders van het speelplein. Er waren een aantal jongeren die zich vrijwillig opgaven,… volgens ons niet altijd de beste keuze… maar ja! We hopen nog een aantal sterke animatoren te overtuigen om zich bij dit team van leiders aan te sluiten.

Ook Fonny en Janne waren op het einde van de dag zot-gedraaid. Langs alle kanten: ‘Fonny, Jona!’ Zelfs tijdens de selectie moesten de animatoren meermaals naar buiten gaan om de kinderen van de ramen weg te halen. Ze maakten zoveel lawaai dat we elkaar niet meer konden verstaan. Tijdens de meetings roepen de kinderen dan ook meermaals door de ramen ‘Fonny… Jona’. We konden het niet meer aan en verstopte ons in een hoekje van het lokaal zodat ze ons even niet meer zouden zien J. Maar nog hield dat de kinderen niet tegen. Ze slaagden erin om enkele ramen langs buiten open te krijgen en probeerden ze hun hoofden door de tralies naar binnen te duwen om ons tochmaar te kunnen spotten.

 

ZAMBIAnce in Bauleni:

De kinderen ervan houden om massaal op ons af te stormen en knuffels te geven. Vermits het hier winter is… hebben wij al meermaals vol met grote snottebellen gehangen!

Blijkbaar vinden de kinderen onze huidskleur nog steeds fascinerend ondanks dat we hier al een 3 tal weken zijn. Ze strelen onze benen, geven kussen op onze armen, trekken aan de beenharen van Fonny of aan Jannes krullen…en dan kijken ze vaak naar hun eigen handen of ons wit er niet mee is afgekomen.  Voor eens en voor altijd: HET IS ECHT!





Team Kabwe : visuele impressies 6

7 08 2012

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.





Team Bauleni: Party rock! (5/8)

6 08 2012

Toen Father Tanga ons samen met Abraham zijn kantoor zag binnenschuifelen wist hij, aan ons gezicht te zien, dat we een moeilijke vraag gingen stellen. ‘We were wondering if MAYBE we could go out tonight with some young people from the course?’ Father Tanga was niet helemaal voor ons idée te vinden aangezien het één of andere feestdag was en er heel veel mensen zich deze avond poepeloere gingen drinken. Hij stelde voor dat we gewoon wat drank zouden gaan halen in de compound en die dan bij iemand van de jongeren of bij de salesianen konden opdrinken. Dit leek hem het veiligste. Toen we samen met Abraham naar buiten gingen om te overleggen waar dat we dan zouden afspreken, was al snel duidelijk dat Abraham al een totaal ander idee had van onze avond. ‘We just go to the compound, Father doesn’t need to know it!’. We hadden van Father Tanga geen uur gekregen dat we terug moesten zijn en hadden zelfs ‘the magic machine’ meegekregen (de enige echte afstandsbediening van dé gate). Onder begeleiding van onze 4 stoere bodyguards bracht de avond ons dus naar ‘Méjale night club 2’ in het hartje van Bauleni compound. Janne was er in het begin toch niet helemaal gerust in, zodat ze meermaals aan haar bodyguards vroeg of ze er echt wel 100% zeker van waren dat het veilig was om in Bauleni compound weg te gaan. Volgens de bodyguards geen enkel probleem, vermits er zelfs een muzungu in Bauleni compound zou leven. Later op de avond hadden we zelfs de eer om deze muzungu te ontmoeten, al bleek het geen muzungu te zijn maar een albino Afrikaan.

‘Méjale night club 2’ was nogal verlaten toen we aankwamen. Maar de jongens vertelden dat het niet lang zou duren voor het hier vol zou zitten. De muzungus waren graag geziene gasten. Op 2 uurtjes tijd werd Fonny 3 maal getrakteerd en werden er vele ‘vrienden’ gemaakt. We maakten er kennis met Sipo B, een bekende Zambiaanse zanger/artiest met rastakapsel die ons telkens meelokte naar de dansvloer om op zijn beats te dansen en een iets te opdringerige Aron die al net iets te diep in het glas had gekeken. Blijkbaar vond die Janne zeer aantrekkelijk want hij kon z’n ogen en z’n handen er niet van af houden. Er was dan ook nog de albino-zwarte die deel uitmaakte van de band van Sipo B, een Zambiaan die in Duitsland had gewoond en net iets teveel speeksel produceerde als hij ons iets probeerde te vertellen (meermaals vol gehangen) en die Janne dan ook al snel doorstuurde naar Fonny.  En niet te vergeten, onze eigen bodyguards… zo heilig blijken onze trouwe diepgelovige parochiejongeren dan toch niet te zijn. Het duurde nog geen 20 minuten of 3 van hen waren stiepelzat, niet van de cola die ze bestelden, maar wel van hetgeen ze er stiekem in kapten. Een binnengesmokkeld drankje met 42% alcohol dat vrij gul aan de cola werd toegevoegd.

Een avond vol geschuur, Afrikanen die zichzelf verleiden voor de spiegel, een rijke Zambiaanse artiest die blijft trakteren, Janne die het voorstel krijgt om een singeltje te gaan opnemen in zijn studio, jongeren die trots zijn dat zij met muzungu’s op stap mogen,… Tot dat een paar jongeren hadden opgevangen dat de politie op komst was. Het evacuatieplan werd in werking gesteld. Alle troepen werden verzameld en we konden niet snel genoeg buiten zijn. Onze Afrikaanse weldoener wilde ons nog op een taxirit trakteren, maar onze vier bodyguards wilden liever te voet gaan. De frisse lucht ging hen waarschijnlijk deugd doen! Aan de poort van het Salesiaans huis was Aron er rotsvast van overtuigd dat de achterpoort nog open zou zijn. Wij wisten echter wel beter, maar Aron was met geen stokken te overtuigen. We hebben dan maar de ladder bovengehaald zodat Aron over de muur kon kruipen.

ZAMBIAnce in Bauleni:

Onze 4 bodyguards zijn allen lid van het jongerenkoor van Bauleni parish. Hét koor waarmee Janne de ochtend na onze feestavond, om 7u in de zondagmis ging zingen. Laten we zeggen dat janne op tijd was, maar de rest was net etske later. Was het door het vroege uur of was er iets anders aan de hand (of het hoofd)? Het koor mocht al blij zijn dat ze er uiteindelijk toch nog doorkwamen.

De muziek van Sipo B kan je volgens hem downloaden op het internet. Binnenkort eens checken hoe goed zijn muziek wel is.





Team Bauleni: Let the games begin! (2-4/8)

6 08 2012

Woensdag en vrijdag waren de eerste dagen dat het speeplein open zou zijn. We wisten niet waar ons aan te verwachten, maar we hadden er wel zin in.
Op de tunes van ‘Under the coconut tree’ werd het speelplein officieel gestart. Niet dat de kinderen iets van onze moves begrepen, maar ze dansten dan maar op hun eigen Afrikaanse manier mee. Onze aanhang bleek nog niet echt groot te zijn, de ‘kinderboom’ zou nog moeten komen, bleek later het geval te zijn.

Op speelplein Groene Zone zouden ze het als volgt definiëren: ‘We hebben vele spelende kinderen en lachende gezichtjes  gezien.’ Onze animatoren, die toch telkens met 15 waren, gaven het beste van zichzelf, doch…er is toch nog wel wat werk aan de winkel. Maar alle begin is moeilijk natuurlijk.
Enkele feiten van de eerste speelpleindagen: de groene ‘ballooni’ zijn hier echt razendpopulair, enkele oude ‘vrienden’ doken terug op (leve de appeltjes die af en toe uit de boom vallen :-), kinderen waarvan de broek enkel nog bestaat uit 2 lappen en vooral vééééél luchtgaten (ook al genoeg Afrikaanse piemeltjes gezien), A ram sam sam wordt al goed meegezongen, …

Aan de hand van ons eigen uitgedokterd ‘smiley-evaluatiesysteem’ laten we de cursisten elkaar na elke speelpleindag evalueren. De ene heeft er al net iets meer Smileys verzameld dan de andere. Ze kunnen echt wel kritisch zijn voor elkaar.

De dagen dat we geen speelplein hebben, moeten we onze proberen bezig te houden met vanalles en nog wat. We zijn al eens naar Lusaka geweest om aankopen te doen inclusief ijsje eten, Jona heeft zich aangesloten bij het plaatselijke jongerenkoor zodat ze af en toe eens een koorrepetitie kan meepikken in de namiddag, de was wordt uitgebreid gedaan, de Olympische spelen kunnen hier live gevolgd worden via de Super Sport kanalen… Op zaterdagmiddag waren we weer moreel verplicht om een 3,5 uur durende mis te volgen, voor de laatste professie van een zuster. Gelukkig maakte het lekkere eten erna dit een beetje goed.

Eén van de hoogtepunten van de week: the visit van Br. John en Prinske in dé mansion. Jammer genoeg werd dit gevolgd door één van de dieptepunten van de week, het vertrek van beide. Dé mansion werd feestelijk versierd met Halloweenslingers en ballonnen, de thee werd klaargezet en natuurlijk konden de koekjes voor onze snoepkonten niet ontbreken.
Wat waren ze blij toen ze een Jeugddienstt-shirt van ons kregen. Er werd speciaal zelfs een dankgebed aan ons opgedragen! Hierbij werden ook ineens al onze vrienden en familie mee gezegend. Hopelijk hebben jullie het gevoeld.





Team Bauleni: Kabwe-weekend (28-29-30/7)

6 08 2012

We kwamen pas laat in Kabwe, de rammelbus had het ondanks onze verwachtingen dan toch gehaald.  Jona wist nog heel goed haar weg en al snel stonden we voor de poort van het Salesiaans huis. Fonny had zich een boerengat voorgesteld, maar dit bleek niet echt het geval te zijn. Kabwe bleek een drukke, levendige stad te zijn.

Aan de poort wordt Janne direct herken door de wachter en in Fonny lijkt hij Saf te herkenne, Jannes compagnon van vorig jaar. Natuurlijk laten we hem in de waan, kwestie van hem niet teleur te stellen.
De reunie met Wim, Tom en Ine is hartelijk. De sfeer zit er daar goed in want het was interculturele avond. De 2de avond op rij voor ons, maar we klaagden er niet op. Wie weet met welk ‘lekkers’ onze magen deze keer gevuld zouden worden. Gelukkig hadden we al een idee van wat we best wel en niet op ons bord moesten nemen J. De menu was hier net ietsje uitgebreider, zodat we hier mochten kennis maken met de overheerlijke ‘sweet potato’, ‘backed mushroom’, ‘sweet potato with grownuts’, maar natuurlijk ook de ‘casava’, ‘polony’, ‘varianten van enchima’ en dat ‘witachtig brouwsel’. Daarna werden de caloriënen verbrand op de dansvloer! Afrikaanse moves, afgewisseld met Belgische dansjes, er werd heel wat afgeshakt. Daarna mochten ook Fonny en Janne kennis maken met dé kamer in Kabwe, waar dén drank staat, hét eten en dé Belgische muzungu’s elke avond te vinden zijn.

Morgenstond heeft goud in de mond, want op de agenda een bezoekje aan Makululu (blijkbaar op vraag van enkele jongeren van TEAM PACO vorig jaar). Father Mariusz dropte ons aan de kerk zodat we er zelf nog wat op uit konden trekken. In de omgeving van de kerk gingen we Makululu wat verkennen. De lemen hutjes, strooien daken, zandwegen, VELE kinderen die ons volgden, …fascinerend Afrika in ieder geval. Toen we richting kerk terug wandelden, kwamen we het plaatselijke koor/orkest tegen. Ze waren druk aan het repeteren voor de mis die zou komen. Stel het orkest niet voor zoals bij ons natuurlijk. De instrumenten die ze bespeelden waren zelfgemaakt en we konden niet echt herkennen wat het was. We mochten zelfs een proberen te spelen op iets dat leek op een houten contrabas met een trommel onderaan. De snaren waren gemaakt van sterk gekleurd touw en de drum moest je dan bespelen met je voet. En dan was er nog één of ander instrument gemaakt van kroonkurken op een ijzerdraad in een houten frame, waar je met een stokje moest op tikken. (combinatie van xylofoon en tamboerijn). Er zijn foto’s dus je kan het zelf eens bestuderen. Zij konden het in ieder geval beter als ons.Ondertussen was het nieuws dat er muzungu’s in het dorp waren ,rondgegaan. Aan de kerk werden we overrompeld door massaal veel kinderen. We probeerden enkele spelletjes te starten, maar dit bleek niet echt evident te zijn met dat gigantisch aantal kinderen. Onze aanwezigheid bleek voor de kids al meer als genoeg om te lachen en onnozel te doen.

Als we dachten low profile vanachter in de kerk te gaan zitten, hadden we het mis. Al snel werden we door één van de hostessen naar voor begeleid, om plaats te nemen op de eerste rijen. Alweer een 3 uur durende klepper bij op ons palmares. Janne zag de wolk boven Makululu al hangen… history repeating itself… We werden naar voor geroepen om ons voor een stampvolle kerk voor te stellen en vervolgens iedereen ook nog eens de hand te schudden.

De namiddag was maar saai… wachten… wachten… wachten… alsof we zouden vergeten dat we in Afrika waren en alles hier op het dooie gemak gaat. Ft. Mariusz had gevraagd of we na de catechese (aka jongerengespreksgroep) nog een aantal spelletjes met de jongeren wouden spelen, hoelang de catechese zou duren of wanneer deze zou starten was nog niet duidelijk. Toen we dan uiteindelijk konden beginnen te spelen was het chaos alom, misschien had de aanwezigheid van de volle 5 muzungu’s er ook wel iets mee te maken of misschien het feit dat Wim ons in de mis had voorgesteld als vrijgezel…?

’s Avonds had Ft. Mariusz een social evening gepland, we waren alvast heel benieuwd.Om 20u stipt vielen Tom en Fonny binnen in de televisiekamer van de gemeenschap alwaar enkele Salesianen aan het avondeten (en vodka aan het drinken) waren. We gingen er vanuit dat de social evening daar zou zijn. Maar het gegrommel van Fr. Andrew en het antwoord ‘I know nothing about such things’ was veelzeggend. Binnen de minuut waren we terug buiten. Zouden we ze gestoord hebben met onze enthousiaste entree? We hadden dan toch snel door waar we moetsen zijn. Fr. Mariusz had al vanalles voorbereid: Castlebeer, Poloni (Zambiaanse worst), enkele soorten chips, de DVD van het koor van Kabwe speelde op de achtergrond, we haalden er wat Belgische chocolade bij …. Gezellig was het in ieder geval. Toch maakten we het niet te laat aangezien de volgende ochtend het oratory in Kabwe zou starten.

Op maandagochtend zouden we tijdens de speeltijd met de kinderen van het plaatselijke ‘schooltje’ kunnen spelen. Met een persoonlijke tolk en vele kinderen aan onze zijde slaagden we er in om zakdoek leggen, vlaggenstok, who’s afraid of the big bad lion en big fat pony te spelen. Ondertussen was er ook een groep van een 10tal Belgische vrijwilligers aangekomen. Zij zouden er starten met een opleidingsproject voor plaatselijke leerkrachten.

Onze tijd in Kabwe kwam veel te snel ten einde. Op weg naar het busstation wilden Ine en Janne nog snel twee minuutjes voor een chetenge gaan kijken. De 2 minuten werden er 10 of misschien ook wel 20. Fonny, Wim en Tom zaten aan de overkant van de straat op een trunk te wachten… te wachten… te wachten… puur Afrika dus J terwijl Ine en Janne maar niet konden kiezen welke kleur of motiefje nu het mooiste was. Na dit kleine intermetzo van 2 min, kon de tocht naar het busstation verder gezet worden. Na veel over en weer geloop tussen de twee busstations en het vergelijken van prijzen en welke bus nu wanneer zou vertrekken, was de kogel door de kerk. De big bus going to Lusaka it was! Toch werden de muzungu’s nog in het zak gezet voor de  volle 10000 Kw, gewoon om hun materiaalkoffer in de bagageruitmte te mogen zetten. Hier bleken we achteraf gezien niet voor te moeten betalen. Gelukkig slaagde team Kabwe erin de dader nog terug te vinden.

Na wederom een lange busrit belandden we in het crazy busstation van Lusaka. Geen woorden om dit te omschrijven, gewoon teveel prikkels die op je afkomen. We besloten zeker nog eens terug te gaan om enkele foto’s te nemen.
Na een 45min in de rij om op de bus te geraken te hebben gestaan, gingen we toch op zoek naar een taxi, kwestie van nog op een deftig uur en veilig thuis te geraken.

ZAMBIAnce in Kabwe:

Fr. Mariusz: directeur van de gemeenschap in kabwe

Fr. Andrew:  lid van de gemeenschap en verantwoordelijk voor de jeugd in Kabwe aka de zuurpruim van de hoop!

Muzungu = blanke

Dé kamer in Kabwe = dé kamer van Father Wim

Dén drank in Kabwe = Castel, wijn, Amaroela en Mirinda

Makululu = de grootste compound in Afrika, bereikbaar via een zéér lange, hobbelige weg.