Tien redenen waarom je wel had moeten meegaan naar de Wereldjongerendagen Guiratinga – Rio de Janeiro – Brazilië

3 09 2013

1. Omdat je dan al je speelpleinskills had kunnen inzetten in het Centro Pastoral en Juvenil, waar we een hele tijd verbleven en waar we kinderen, klein en groot, een paar fantastische weken hebben bezorgd. Met een speluitleg die het midden hield tussen gebarentaal, voordoen en gebrekkig Portugees. Omdat er niets zo leuk is als knutselen op de trap, zitvoetbal spelen in de verzengende hitte, de speelplaats kleuren met krijt, uren biggelen of slacklinen of gewoon als moni-klimrek dienen. 

2. Omdat je dan had kunnen proeven van de lekkere Braziliaanse specialiteiten zoals rijst met bruine bonen, overheerlijke stukjes kip, goudgele mango, gebakken banaan, échte dulce de leche en de duizend en een verschrikkelijk lekkere vruchtensapjes die voor ons ter plaatse werden bereid. Om nog maar te zwijgen over een ijsgekoelde dorstlessende caipirinha die nergens ter wereld zo goed smaakt als in Brazilië zelf.

3. Omdat je dan had kunnen meedansen op de opzwepende melodieën die door de plaatselijke carnavalsgroep speciaal voor ons ten berde werden gebracht. Of in volledige traditionele klederdracht, bloemenrok en pofblouse voor de dames, jeansbroek, geruit hemd en strooien hoed (desnoods met geschminkte baard) voor de heren, had kunnen meedansen in de quadrillha, één van de vele traditionele dansen van de Mato Grosso.

4. Omdat je dan mee op bezoek had kunnen gaan bij de Bororo en Xavantes om naar hun levensverhaal te luisteren. En dan had je kunnen ontdekken dat stammen die tot een paar decennia geleden nog diep in de Amazone verborgen leefden het niet zo gemakkelijk hebben in een maatschappij die alleen maar voortraast en steeds weer bezorgd is om details. 

5. Omdat je dan samen met ons had kunnen genieten van de grenzeloze gastvrijheid die de Brazilianen aan de dag leggen. Niets is hen te veel, tijd hebben ze of maken ze. Ze komen je tegen op straat en nemen je mee naar huis. Als je dat wil, komen ze ’s nachts een serenade zingen voor je raam om te zeggen dat ze blij zijn dat je er bent. En ze wachten op je op de hoek van de straat, gewoon om met je te kunnen praten. 

6. Omdat je dan je tenen in het mulle zachte zand van Copacabana kon steken, je je kon laten overdonderen door de sneeuwwitte golven van de zee en had kunnen genieten van de brandende zon. Of je had je bijdrage kunnen leveren bij het entertainment tijdens de zeven uur durende wachttijd in de rij voor de Christo Redentor op de Corcovado, om ten slotte deel te nemen aan de sjiekste fotoshoot ever. 

7. Omdat je dan had gezien hoe onze nieuwe paus Franciscus zich met zijn boekentaske in de hand door Rio de Janeiro begaf en het veiligheidsadvies van Buitenlandse Zaken aan zijn laars lapte dat zegt dat je niet in het donker op het strand mag wandelen. (We liepen er met zo’n 3 miljoen!) Je had dan kunnen zien dat de paus niet in een ivoren toren woont, maar dat hij ‘mate’ dronk (Latijns-Amerikaanse thee), voetbaltruitjes uitwisselde, djembé speelde en eenvoudige preken hield. 

8. Omdat je dan ook had kunnen luisteren naar de inspirerende woorden die hij tot de jongeren sprak op het strand en die een opkikker en een hart onder de riem waren voor elke mens van goede wil. ‘Jij en ik zijn het startpunt van de verandering in de wereld!’ En kunnen die oude verhalen uit het Evangelie ons daarbij niet helpen? 

9. Omdat je dan deel had kunnen uitmaken van een fantastisch elftal dat niet kon voetballen maar uitblonk in het zwemmen. En omdat je mee een gouden plaat had gekregen omdat we samen geweldig meerstemmig zongen als de familie Von Trapp. Of alleen al om je hart te laten veroveren door een betoverend land. 

10. Omdat je dan, net als wij, de betekenis van het woord ‘saudade’ (sawˈdadʒi (it.wikipedia.org/wiki/Aiuto:IPA)) zou begrijpen. Dat is een Portugees woord dat onvertaalbaar is volgens de mensen die het kunnen weten, omdat het met een bepaald gevoel te maken heeft dat heel moeilijk onder woorden te brengen is. Wij weten het, wij voelen het. Het heeft iets weg van heimwee en liefde, geluk en verdriet om iets en iemand die er niet meer is en naar wie je hopeloos en eindeloos terugverlangt. 

Advertenties




Fotoverhaal uit De Standaard

7 08 2013

00 image01 image02 image03 image04 image05 image06 image07 image08 image09 image010





Saudade

31 07 2013

Saudade is niet zomaar een woord, want woorden hebben een betekenis. Betekenis hebben, krijgen of geven, het is allemaal niet zomaar om het even. Dit is het laatste blogbericht. We willen immers nog iets te vertellen hebben als we thuiskomen. Misschien volgen er in de loop van de dagen nog een aantal foto’s, maar dat telt niet.

Er zijn in de wereld een aantal woorden die volgens linguïsten moeilijk te vertalen zijn. Van zeven moeilijkst vertaalbare woorden staat ‘gezellig’ op nummer zes en ‘saudade’ op nummer zeven. Saudade krijgt de betekenis van een mengeling te zijn van heimwee, liefde, gemis, melancholie… Volgens de Portugees sprekende medemensen kennen en voelen alleen zij de betekenis van het woord perfect aan en kan het woord niet vertaald worden. Net zoals wij niet helemaal kunnen uitleggen wat gezellig precies betekent omdat elke betekenisgeving te kort doet aan wat het eigenlijk precies is.

Datgene wat we in het eerste deel van deze reis meemaakten was onvergetelijk. Het lijkt zo onvoorstelbaar lang geleden dat we ons nauwelijks kunnen voorstellen dat we slechts een dikke week geleden afscheid namen van ons geliefde Guiratinga. Nu een kleine tien dagen later gaan we terug afscheid nemen van iets en
iemand die ons hart geraakt heeft.

We hadden een onvergetelijke ervaring hier in Rio de Janeiro met de wereldjongerendagen en alles wat daarbij komt kijken. En we hadden een onvoorstelbaar goede en toffe band met de ploeg van vrijwilligers die ons hier in de gastparochie in Rio Comprido (want zo heet het deel van Rio waarin we verblijven) in de watten hebben gelegd en vertroeteld. En wij bakten voor hen vanavond speciaal verse frieten.

Het was allemaal echt: de vreugde, het verdriet, het geluk en de pijn, de boosheid en de liefde, die maakten dat de band met elkaar en de anderen echt was en is. Het kan niet anders dan dat de betekenis van saudade in de buurt komt van hoe wij ons vandaag voelen.

Vaarwel… Saudade…





Eu foi

30 07 2013

We zijn aan het aanschuiven om naar de Corcovado te gaan, de Christo Redentor (helemaal beneden in de stad voor alle duidelijkheid). Of dat allemaal gaat lukken is nog maar de vraag. We veranderden ondertussen van rij waarin we aan het aanschuiven waren en na heel veel gepalaver gaan we de bus nemen die ons ergens dropt en dan moeten we, afhankelijk van de bron nog twee, drie of één uur klimmen. Dan weten we of we al dan niet een ticket kunnen kopen om dan nog enige tijd aan te schuiven om uiteindelijk samen met Christus het gewriemel van de bonte verzameling Brazilianen en buitenlanders te aanschouwen.

Staande met onze voeten in het helderblauwe water van de Atlantische Oceaan op Copacabanna konden we het beeld al aanschouwen, sparkling white,  dat met gespreide armen alle pelgrims omarmde op vrijdagavond, zaterdag en zondag.

Vrijdagavond trokken we na een fantastische maaltijd ons bereid door de mama-vrijwilligers richting strand. Op stap gaan met de Brazilianen of dat nu is om een pint te gaan drinken is of om naar de Redentor te gaan of om naar het strand te gaan, het is altijd een gigantisch spektakel. Het is niet altijd even duidelijk wie de leider van de groep is, of die leider de weg weet, en als ie dan de weg weet of dat de meest efficiënte weg is om het doel te bereiken.

Zo weten wij al een hele tijd dat bus 473 de meest efficiënte manier is om naar het strand te gaan. Onze plaatselijke vrienden zweren bij een bus die er drie keer zo lang over doet, altijd overvol zit en ons verder van onze bestemming afzet dan eigenlijk nodig is. We namen dus hun bus richting strand en wandelden dan nog bijna anderhalf uur om stipt op tijd, maar veel te laat voor de goede plaatsen, aan te komen op het strand om de kruisweg (die het lijden en sterven van Christus herdenkt) van dichtbij mee te maken.

We kwamen in een massa terecht om u tegen te zeggen. Kent u het gevoel van haringen in een ton? Wel stel u voor dat men plots beslist om dubbel zoveel haringen in diezelfde ton te steken en dan kost wat kost het dekseltje er op wil duwen. (Ik kon op een bepaald ogenblik recht blijven staan zonder dat mijn voeten de grond raakten.) Een te verwachten verschil tussen ons en een groot deel van de rest van de wereld is dat wij de kruisweg wilden zien en mee beleven en dat enkele duizenden, of beter een paar miljoen van de aanwezigen komen om de paus te zien: ‘la juventu del papa’. Wij de kruisweg, zij de paus. Dat maakt dus ook dat er een verschil is in de plaats waar je wil gaan staan op zo’n terrein. Voor hen was de achterkant van de kruisweg goed, want ze willen de paus zien; wij hebben liever de voorkant omdat we de kruisweg willen zien (al is dat dan op een groot scherm).

Nadat een deel van onze groep claustrofobie kreeg, een ander deel geen zin meer had om voor haring door te gaan, en een ander deel van de groep zich nestelde in de bruine suiker van Copacabanna en daarna terug naar huis ging, kwamen we uren voor de vrijwilligers aan op onze verblijfplaats. Zij dus enige tijd later, totaal uitgeput, uitgehongerd en uitgedroogd. (Waarschijnlijk ook uitgediscussieerd over de al dan niet de juist te nemen weg.)

Zaterdag was de dag die we voor het grootste deel kunnen omschrijven als stappen, wachten, aanschuiven, doorzetten en af en toe grommelen. Omdat het terrein waar de slotwake en slotviering zouden doorgaan door de grote regenval van de afgelopen dagen helemaal onder water stond en de provincie besliste dat het onverantwoord was om daar drie miljoen mensen naar toe te sturen, zocht de organisatie naar een noodplan. Oplossing: Copacabanna. We probeerden eerst het plannetje te volgen dat ons gegeven werd voor de te volgen staproute. Omdat we na de eerste kruising al de verkeerde weg opgingen, besloten (Oh hell) de Brazilianen het van ons over te nemen. Waardoor we niet de korte maar de lange weg namen en af en toe een ommetje maakten om god weet welke reden.

Plots kwamen we dan in de massa terecht, maar het liep allemaal nogal vlot. Ook aan de etensdistrubutie liep naar wereldjongerendagen-normen zeer vlot. Af en toe was er een kleine file, een opstoppingske, een ongemakske. Ondanks het feit dat organisatie verbood om op het strand te blijven slapen waren er opvallend veel mensen (nagenoeg allemaal) die hun gerief om te slapen allemaal bij hadden. Dat wekte uiteraard bij ons het verlangen om ook op het strand te blijven slapen. Lijstje met mee te brengen spullen werd gemaakt, plannen gesmeed en zo gezegd zo gedaan.

De avondwake was een beetje anders dan verwacht. Eigenlijk werd het leven van Franciscus (hoe kan het ook anders) ten tonele gebracht voor de paus. Daarna volgde nog een korte preek en gebed van de paus. De paus werkt trouwens heel gestructureerd: geen ellenlange preken meer waar je het begin noch het einde van onthoudt na afloop, maar drie puntjes die netje één voor één worden afgewerkt.

Na afloop trokken we terug naar de gastparochie om de slaapspullen op te halen en tegen een uur of één waren we op het strand waar we ons professioneel installeerden en om daarna snel of minder snel in slaap te vallen. Op het strand, daarover kunnen we uren vertellen, ontstond nieuw leven. Iedereen bouwde met zand zijn eigen kleine fort, wegen werden aangelegd, vriendschappen gesmeed, doorgangsakkoorden afgesloten… er werd gegeten, gedronken, gelezen, geslapen… En opnieuw mensen waarmee je nauwelijks kon spreken werden vrienden die je niet snel zou vergeten. Naar toilet gaan was een groot probleem. Maar daarvoor werden oplossingen gevonden. We zullen niet in detail treden maar laat ons het er op houden dat er een klein mestoverschot is op het strand van Copacabanna.

Het ochtendgloren en het geluid van de golven wekten ons. Een ochtendlijke zwempartij en geen tanden poetsen (stinken uit de bek dus) behoorden tot de do’s en don’ts op het strand. Opnieuw zeer vreemd: er was geen ochtendgebed. Alles begon met de viering. De paus is ne goeie en de kardinalen en bisschoppen moeten nog veel van hem leren. De inleiding en bedanking van de plaatselijke bisschop voor de paus waren zes keer zo lang als de preek. Ondertussen bakte en braadde de zon de gelovigen op het strand en vielen er rondom ons als vliegen de slachtoffers van de hitte. We aten en dronken wat tijdens de offerande om niet in zwijm te vallen en konden allemaal te communie gaan (en dat begint uitzonderlijk te worden op de WYD). Mooie viering, mooie liederen… Ook het weggaan van het strand verliep niet in de gebruikelijke drum-chaos maar zeer verspreid want: het was mooi weer en er was mooie branding met verkwikkend water. Dus bleven wij en ook de anderen een beetje langer. Mooie spreiding dus en een geluk bij een ongeluk.

Ter uwer informatie en onze gelukzaligheid: we staan hier nu boven. Daarnet hebben we bijna drie uur aangeschoven voor een ticket, nu al een klein uurtje voor de ingang. Er wachtten ons nog een kleine 5 uur volgens bronnen aan de ingang. Geen eten, geen drinken… enkel een etensstandje dat uiteraard profiteert van de onvoorbereide pelgrims.

Omdat we toch tijd hebben om te schrijven:
1 Sommige planten die bij ons thuis in een serre zelfs moeilijk te kweken zijn, groeien hoer gewoon in het wild. Dingen die hier onkruid zijn zijn bij ons peperdure planten die met grote zorg en kunde moeten worden vertroeteld om ze in leven te hebben.
2 Ze hebben hier in Rio ook geen busticketjessysteem zoals dat bij ons het geval is. Hier moet je tenzij je een speciale kaart hebt elke keer opnieuw betalen als je wil overstappen.
3 Onze vrienden van hier ter plaatse doen trouwens niets liever dan vriendschapsverzoeken te sturen naar ons. We kunnen als het internet van de parochie het toelaat kijken welke teksten ze schrijven en welke foto’s ze op Facebook posten. Dat van de foto’s is nog goed te volgen maar de teksten zijn zo goed als Chinees.
4 Het is niet zo goed gesteld met de aardrijkskunde in de wereld. Verschillende landen hebben de kleuren zwart, geel en rood in hun vlag. Dus elke keer als we ergens passeren met onze driekleur hoor je ze zeggen: alleman. Wat zoveel betekent als Duitsland. In het begin hadden we nog de moed om rustig uit te leggen dat het om dezelfde kleuren in een andere richting en volgorde ging, na een tijdje hoorde je op een gefrustreerde toon enkel nog ‘Belgica’ zeggen.
5 Om de tijd te doden tijdens het wachten (het is ondertussen bijna donker, we zijn om halfelf vertrokken in de parochie, het is nu kwart voor zes) een oplijsting van wat iedereen wil eten.
Wouter: balletjes in tomatensaus;
Filine: wortelpuree van de mama met chipolata van het sparreke;
Sarah (Tongeren): pak frieten van bij Jef en Martine;
Leen: groententagine;
Lisa: biospaghetti met groenten en gehakt van de bioplanet;
Liselotte: vogelnestjes met tomatensaus met puree;
Stijn: ossentong in madeirasaus;
Tieke: overschotel met puree en gehakt van de mama (maar de mama zit in Amerika);
Sarah (Lennik): zelfgemaakte lasagne van de mama;
Wim: balletjes in tomatensaus met frieten.

Ik kan u zeggen dat we in totaal 7 uur aanschoven om de Christo te zien en het was de moeite. Volgens Filine is dit een nogal droge afsluiter maar u begrijpt best waarom. Morgen volgt het, waarschijnlijk, laatste blogbericht.





Rechtzettingske

29 07 2013

Kleine rechtzetting voor de ongeruste ouders naar aanleiding van een interview dat op de radio was. Wij zijn nog steeds in Rio en we sliepen op Copacabanna. Dus we zijn nog niet onderweg naar huis en we maakten een mooie slotviering en een mooi einde van de WYD mee. We komen aan zoals gepland op donderdag en morgen maken we Belgische frieten voor de vrijwilligers van de parochie. Morgen beklimmen we de corcovado met de Christo Redentor, overmorgen een elk wat wils dag en woensdag voor wie wil nog een zwempartij.





27 07 2013

20130726-211942.jpg

20130726-211951.jpg

20130726-212002.jpg

20130726-212013.jpg

20130726-212026.jpg

20130726-212039.jpg

20130726-212049.jpg

20130726-212103.jpg

20130726-212116.jpg





Frio in Rio

26 07 2013

Het is zeven uur in de ochtend de koude douche is al achter de rug. Extra vroeg opgestaan om de blog te kunnen updaten, want jullie moeten haast denken dat we verzopen zijn.

Tot vlak voor we hier haankwamen ging het nog heel gemakkelijk om allerlei nieuws de wereld invite zenden. Sinds we hier aangekomen zijn ontbreekt een beetje de tijd omdat we bijna constant op trot zijn. Maar hier zijn we weer om jullie even een kleine update te geven van de dingen des levens.

In aanvang waren we hier in onze gastparochie (want zo heet dat) nagenoeg helemaal alleen, de andere Vlamingen moesten nog aankomen. Omdat er hier oorspronkelijk Grieken moesten aankomen hebben de vriendelijke jongeren hier in ijltempo nog alle Griekse vlaggen zitten veranderen in Belgische vlaggen. De cursus Vlaams (ze weten ondertussen dat Belgisch als taal niet bestaat) is er niet meer van gekomen. Tot vandaag zijn we een beetje de ouwegetrouwen hier op de parochie. Wij kennen hen bij naam, we voelen ons hier thuis en zij zich bij ons.

De tweede dag van ons verblijf hier zijn we s namiddags gaan zwemmen op Copacabanna. U kent wellicht het wereldberoemde strand van Rio van zijn uitzinnige nieuwjaarsfeesten en andere minder frisse uitspattingen en bachenalien. Geloof het of geloof het niet, wij zijn uit puur functionele overwegingen gaan zwemmen aldaar. Alle grote evenementen (en nu ook de slotviering omdat de weide daarvoor bedolven is onder een 20 cm hoge modderlaag door de aanhoudende regen) vinden plaats op het strand van copacabanna.Dus moesten we even op verkenning om te kijken hoe we ter plaatse geraakten met de bus en of met de metro. Sindsdien zijn we al een aantal keer voor een of andere manifestatie ginder geweest, maar helaas hebben we nog nooit ons geoefende traject kunnen doen. Het zwemmen was betrekkelijk aangenaam. Hoge golven en een sterke stroming, niet te ver in het water dus, zelfs de terugslag van het helderblauwe water sleurt je onherroepelijk de grote oceaan in. (En dan rest er niets anders dan te wachten tot twee redders je komen redden, geen nood, wij zijn voorzichtig en hebben onze eigen redder mee.) het zand van het strand lijkt voor de volle 100% op kinnekessuiker van de suikerfabriek uit Tienen, dezelfde grootte en dezelfde kleur en onvoorstelbaar zacht van aarde. Enfin, mocht de zon beginnen schijnen dan zou er een onvoorstelbaar schouwspel ontstaan van enkele duizenden jongeren die in het water plonsen.

Maar vanaf de eerste dag dat de WYD hier begonnen is het hier beginnen regenen tot nu. Volgens het weerbericht gisterennamiddag op tv (iedereen kijkt hier constant en altijd en overal tv, zelfs de taxichauffeur in de taxi) was de gevoelstemperatuur de volle 9 graden. Tijdens de openingsviering werden we dus kletsnat. Het was een mooi spectaculair gebeuren met een giga-groot Disney gehalte. We hadden gehoopt op vuurwerk, maar waarschijnlijk was dat al te nat om af te vuren.

Spectakel hebben we dan maar gehad bij het terugkomen. Files voor de metro van enkele kilometers lang, doorkruist door bussen, taxi’s, en mensen die als een uit elkaar geschopte mierenhoop op zoek zijn naar enig houvast om de weg terug naar huis te vinden. Omdat we geen zin hadden om op een metro te wachten en aan te schuiven in de rij (we lopen niet zo graag in het lijntje) omdat onze bus niet wilde komen, en omdat te voet in vogelvlucht niet zo ver is maar er een aantal nogal stijle heuvels tussen ons vertrek en aankomstpunt liggen, besloten we dan toch maar drie taxi’s te nemen om thuis te raken.

Ondertussen waren de andere Vlamingen aangekomen maar die sliepen al allemaal als brave schaapjes. Wij wilden ook ons bed in kruipen na een lange en vermoeiende dag maar helaas waren ze met de sleutel van het klaslokaal waar we slapen naar een andere locatie zo een 20 minuten bij ons vandaan. Om de tijd te doden besloten we te douchen en dat ging totdat de douche stuk was.

Een andere dag in het water beleefden we dan eergisteren. Een van de hoogtepunten van de WYD: de Don Boscodag. Die viel letterlijk en figuurlijk in het water dankzij de liters water die uit de hemel kwamen. We hebben de eer en het genoegen om met de bus hier bijna voor de deur rechtstreeks naar ginder te kunnen rijden en daar ter plaatse echt voor de deur te worden afgezet. Het was nog niet zo simpel om daar binnen te geraken. Want voor het eerst waren er veiligheidcontroles aan de ingang en niet één maar vier. En de grote boze wolven in fijn zwart maatpak keken allesbehalve vriendelijk. Ondanks de regen was de dag een succes. Er werden buttons tegen lintjes gewisseld, oorbellen tegen tassen, de Algemeen Oversten werden begroet en er werd gedanst en gezongen in alle talen. De WYD op z’n best.

Gisteren deden we voor de verandering eens normaal. Dat wil zeggen het was een Tirez ton plan dag. In de voormiddag kregen we catechese van Mgr. Dickmans. Bisschop alhier in Brazilië. Hij gaf een geanimeerde catechese en een beklijvende preek tijdens de viering. Daarna trokken we in kleine groepjes de stad in om te doen waar iedereen goesting in had. Sommigen van ons vertrokken vroeg naar de Taizé-ontmoeting en kwamen laat aan, anderen vertrokken laat en kwamen nog later aan. Anderen trokken naar een groot park aan de rand van de zoo. Daar was de vocationsfair een markt van allerlei religieuze organisaties en verenigingen.

Ondertussen is het negen uur en ben ik al een paar keer onderbroken door een bisschop, een kookmoeder, een serenade aan de goede herder en andere dingen en is het negen uur. Op een gsm blogs schrijven met twee vingers gaat iets langzamer dan op de computer. Ik moet me klaarmaken om terug de dag in te duiken. De parochie bruist hier ondertussen van het leven. Tijd om er aan te beginnen. De zon schijnt! Obrigado fra Francesco!