Afscheid nemen bestaat niet…

12 08 2017

Deze week zijn er nogal wat traantjes gevloeid en niet alleen bij de kindjes maar ook bij ons. Eerst moesten we afscheid nemen in Ichiloto. We kregen een mooie bedankingsspeech van Mother Fickael en toen liep het al mis. Dezelfde dag gingen we ook bij Moses langs, een jongen met een beperking in Makululu. Kortom het was een emotionele dag. Maar het was nog niet gedaan. Later in de week namen we ook afscheid op het speelplein in Kabwe. Als eerste zongen alle kids samen een liedje voor ons en daar liep het al mis. We werden uitgebreid bedankt, we hebben ook zelf gespeecht en kregen een cadeautje :). Tussen het snotteren door, hebben we ontzettend veel knuffels gegeven. En dan nog als laatste het afscheid in de community. Afscheid van onze mede Poolse vrijwilligsters, van de broertjes en van de papa’s.

Ondertussen zijn we veilig aangekomen in Livingstone en hebben we al onze eerste toeristische activiteiten gedaan, de eerste souvenirs geshopt en de eerste dieren gezien! Er wachten ons nog enkele spannende en leuke dagen. En dan een lange rit richting huis.

Wist je dat…

– Jirky de kleinste van de groep is maar de grootste wener is.
– Louise haar camera vergeten opladen is (gelukkig was er nog een camera
mee)
– Jozefien het aantrekkelijkste bloed heeft (op vlak van muggen dan)
– Ine ’s nachts de trein keiluid hoort terwijl iedereen erdoor slaapt.
– Karlijn toch enkele articulatieproblemen heeft op vlak van videochatten.
– Lisa op een rare manier videochat (al liggend met haar benen omhoog)
– Hannah zal doodgaan aangezien ze jack speelde tijdens het titanic
momentje.

P.S. Nu zijn we echt bijna thuis…

Advertenties